Mijn hond gaat bijna altijd overal met me mee naartoe. De komende weken echter niet. Vanwege een vliegreis heb ik hem vanmorgen naar een dierenhotel gebracht. Vandaag was ik daardoor de hele dag alleen thuis.
Ik wist dat we een goede band hebben, maar nu vraag ik me af of we niet vergroeid zijn geraakt.
Bij alles wat ik doe denk ik aan Baba, verwacht ik dat hij aan komt lopen of naast me komt liggen.
Tuindeur openen, onderwijl kijk ik of hij eraan komt.
Buitendeur openen, sta ik al klaar hem tegen te houden.
Maak ik mijn eten klaar, wil ik ondertussen zijn voerbak vullen.
Ga ik naar boven, wil ik de haldeur sluiten of juist niet zodat hij mee kan.
Sta ik op uit mijn stoel, verwacht ik dat hij aan komt lopen of een geluidje geeft vanuit zijn mand.
Denk ik na over wat ik ga doen, kijk ik op de klok of ik niet beter eerst hem uit kan laten.
Kom ik de kamer in kijk ik waar hij is. Loop ik langs zijn mand, kijk ik hoe hij erbij ligt. Oh ja, hij is er niet.
In de keuken mis ik zijn om het hoekje kijken naar wat ik aan het doen ben. En zo gaat het de hele dag door.
Nooit eerder had ik me gerealiseerd dat ik bij alles wat ik doe, rekening met hem houd. En dat voor het grootste deel op de automatische piloot. Hij is er altijd, we hebben tussen de bedrijven door altijd even contact.
Dat ik een band heb met mijn hond lijkt me vanzelfsprekend. Dat die band hechter wordt met de jaren lijkt me ook heel gewoon. Deze week wordt Baba acht jaar en op de eerste acht maanden van zijn leven na, zijn we dus al vele jaren samen. Onafscheidelijk is misschien een betere aanduiding.
Vandaag besef ik ineens dat er zoveel vanzelfsprekendheid is geworden, dat ik er niet meer bij stilsta.
En toch weet hij me elke dag weer te verrassen met zijn gedrag. Ik geniet elke dag weer van onze wandelingen en gezamenlijke ervaringen.
Zoals van onze late avondwandelingetje in de buurt. Hij mag dan los door de straten lopen wat op zich al een feestje is, voor hem, maar ook voor mij. Baba gaat meestal voor, als hij achterblijft blijf ik gewoon even wachten tot hij klaar is met wat hij kennelijk belangrijk vindt, voor mij ook vaak leerzaam. Eergisteravond liep hij weer voor over de smalle stoep van een straat. In de verte zie ik koplampen van een auto en zie tevens Baba van de stoep afgaan. “Baba! Stoep!” roep ik. Dan pas zie ik in het donker dat hij de stoep af moest vanwege steigers die daar zijn opgebouwd. Tot mijn verrassing gaat Baba dwars op de weg staan. De auto mindert vaart en stopt even, ruim van Baba vandaan. Ik steek mijn duim op naar de chauffeur van de auto, loop naar Baba en ga samen met hem verder langs de steigers en daarna de stoep op. Dan pas realiseer ik me dat ik geen seconde bang ben geweest dat het verkeerd zou aflopen. Slimme Baba: door dwars op de weg te gaan staan was hij goed zichtbaar voor de automobilist.
Gisteren in het park genoot ik weer hoe hij de andere honden daar managede. Zo greep hij in toen een labrador een klein hondje opjoeg dat gillend zo hard liep als hij maar kon, door de labrador te stoppen.
Nu moet ik mezelf stoppen met dit soort gemijmer. De koffer moet nog verder ingepakt voor leuke vooruitzichten.
Baba zal het wel druk krijgen met al die andere honden in het dierenhotel. Wellicht heeft hij niet eens tijd om mij te missen. Van mezelf betwijfel ik dat… Stiekem hoop ik op contact op afstand 😉
