19. Chemische castratie

Jao, de hond die ik had voor Leonardo, liet ik niet castreren omdat er toen hij pas een half jaar was een verzoek kwam of hij ongeveer een jaar later zou mogen dekken. Het was een serieus verzoek en het betreffende teefje, een vuba, leek sterk op Jao. Ik vond het een leuk idee, speelde zelfs met de gedachte of ik dan gebruik zou maken van de mogelijkheid om zelf een pup uit te kiezen. Maar het dekkingsmoment werd steeds uitgesteld. De persoonlijke omstandigheden van het baasje van het betreffende teefje veranderden en uiteindelijk is het er nooit van gekomen. Omdat Jao, hoewel duidelijk een alfa, geen onhanteerbaar gedrag had in verband met loopse teefjes, vond ik het niet nodig Jao alsnog te castreren. Toch vind ik het enigszins triest dat hij tienenhalf is geworden zonder ooit te hebben kunnen dekken. Met Leonardo, een rashond met indrukwekkende voorouders, was castratie niet aan de orde omdat ik graag meewerken aan in stand houden van de goede bloedlijn open wilde laten. Maar nu met Baba vraag ik me ernstig af of we wellicht baat zouden hebben bij zo’n ingreep. Maar niet de loopse teefjes, maar zijn ‘zelfstandig’ gedrag buiten is het echte probleem. Zou dat ook baat hebben bij hem ‘laten helpen’ zoals de gedragstrainer dat uitdrukt?

Ik vertel de hondentrainer over de gebeurtenissen een week geleden, toen Baba terwijl we met een familielid van mij door Bloeyendael liepen de geur van een hond te pakken kreeg en er vandoor ging. Hij reageerde op geen enkel signaal meer en toen ik hem eindelijk weer in het vizier kreeg was hij lekker aan het dollen met een bevriend reutje… in de buurt van een BOA. In Bloeyendael word je geacht je hond aangelijnd te houden. Het leek dan ook uit te draaien op een boete van 104 euro, maar toen ik vertelde dat een van de redenen waarom Baba los liep, was dat ik niet met het OV mag vanwege de corona maatregelen en we zodoende niet meer in de bossen bij de Bilt kunnen komen waar loslopen wel mag, bleef het beperkt tot een waarschuwing. Maar wel een heel officiële, want ik ben volledig geregistreerd, zodat een volgende ontmoeting met een BOA direct kan uitlopen op een te betalen boete.

De honden gedragstrainer geeft me ter overweging om een chemische castratie uit te voeren om te zien wat dat met Baba’s gedrag doet. Een andere mogelijkheid zou zijn het een of twee keer gebruiken van een stroomband. De trainer legt uit dat hij nog steeds een paar van die banden heeft. Ze zijn weliswaar sedert juli van dit jaar verboden, maar bij zorgvuldig gebruik kunnen ze grote diensten bewijzen bij het oplossen van wegloop problemen. Hij vertelt dat de band die hij gebruikt tien verschillende sterkten kan geven, dat bij het eerste niveau geen hond reageert, maar al bij het tweede niveau goede resultaten worden bereikt. Maar je moet wel weten wat je doet. En zeker nu het eigenlijk verboden is, is het iets dat hij zelf zou willen doen. Hij vertelt dat hij het alleen toepast bij honden die anders door hun baasjes nooit meer losgelaten kunnen worden en dat het altijd werkt. Een of twee keer is meestal genoeg om de hond af te leren weg te lopen en niet te reageren op roep- en fluitsignalen.

Ik twijfel ernstig en besluit af te wachten wat er de komende tijd gebeurt. Misschien ga ik binnenkort toch die paar haltes met de interlokale bus. Goed beschouwd hebben Baba en ik daarvoor een dringende noodzaak. Ik wil weten hoe het nu gaat met Baba in het voor ons inmiddels roemruchte gebied van landgoed Houdringe. Loopt hij weer weg, raak ik vermoedelijk heel gemotiveerd voor het opvolgen van een van de adviezen van de trainer.

Vanaf de kop van de Biltstraat is het voor de interlokale bus maar éen halte naar het tunneltje in de De Bilt. Vandaar komen we na ruim tien minuten wandelen bij een zijingang van landgoed Houdringe. Een bosrijk stuk, waar de honden al meteen los mogen. Ik doe dat ook met Baba en hij sprint weg, struikgewas in. Om te poepen. Ik loop langzaam door. Na een poosje komt hij terug en vindt een andere route om bij mij te komen. Nou ja, bij mij, honderd meter bij me vandaan zowat. Ik roep hem. Zo vriendelijk en dwingend mogelijk tegelijk. “Kom Baba, kom!” Hij komt schoorvoetend, heeft na elke vijf meter wat te snuffelen maar uiteindelijk is hij nog maar tien meter bij me vandaan. “Bij t vrouwtje blijven!” Hij heeft er duidelijk niet veel zin in. Maar na nog een keer op dezelfde toon zacht roepen, “Kom Baba, kom!” komt hij. Hij krijgt een ‘voertje’ zoals de trainer dat noemt. Hups daar gaat hij weer, hij wil voorop lopen.

Hoe anders was dat met briard Leonardo. Eén van de eigenschappen van de briard die me voor dat ras deed kiezen, is hun sterke baasgerichtheid. Ze halen het niet in hun hoofd om ver bij je vandaan te gaan. Bijna alle herdersoorten blijven graag bij hun baas in de buurt, maar deze Spanjaard lijkt wel op een herder en speelt ook op die manier met andere honden, maar van baasgerichtheid is buiten totaal geen sprake. Sedert Vlieland lijkt bijna alles wat we in de ruim anderhalf jaar daarvoor geleerd hebben om bij me te blijven, door Baba naar de prullenmand verwezen.

Ik heb me daarom stevig voorgenomen dit uitstapje naar Houdringe alles op alles te zetten om Baba onder appel te houden. Ik roep hem nog twee keer bij me, hij blijft op dertig, veertig meter van me vandaan ook steeds even wachten. Maar net als ik denk dat het zo de goede kant opgaat, ontdekt Baba het smalle bruggetje dat uitkomt op de kop van de parkeerplaats bij de Groenekanseweg. Het is daar een komen en gaan van honden met hun baasjes en… je hebt vandaar al zicht op het hele grote heideachtige veld. We waren er naar op weg, maar van de bedoeling dat samen te doen komt niets terecht. Baba met zijn gigantisch goed geheugen weet niet hoe snel hij over dat bruggetje moet komen. Aanvankelijk blijft hij aan de kant contact maken met een paar honden, maar dan is een hond heel in de verte interessanter of misschien heeft hij gewoon zin zo hard te rennen als hij kan… Zoeffff hij schiet het hele veld over, ik zie hem in no time bijna als een stipje in de verte, roepen en meteen daarna fluiten ten spijt. Hoezo onder appel?

Ik aarzel wat te doen. De vorige keer dat we hier waren werkte het goed dat ik bleef waar ik was, en dat hij daar vanzelf naar terugkeerde, maar iets zegt me dat ik daar beter nu niet op kan rekenen. Als ik in de verte zie dat hij een hond achterna gaat het bos in, besluit ik toch maar zijn kant op te gaan lopen. Ik zie hem weer uit het bos komen, is dat hem eigenlijk wel? Ja, maar hup, daar gaat hij weer op een andere plek tussen de bomen uit zicht. Zucht.

Als ik driekwart van het veld gevorderd ben krijg ik oogcontact met een jonge vrouw die lekker op de grond van het zonnetje aan het genieten is. Haar hond komt af en toe even bij haar kijken en gaat dan weer spelen met een andere hond. Door het mooie weer is het tamelijk druk hier vandaag, de viervoeters kunnen hun lol op.

“Wat heerlijk zo’n hond die contact met je houdt,” zeg ik, “de mijne is totaal out of control.”

Ze vraagt door.

Oh die herder. Ja die gaat kennelijk geheel zijn eigen gang, dat was haar al opgevallen.

“Ja zwerfhond geweest, ook nog zoon van een zwerfhond,” zeg ik.

“Waar vandaan?”

“Spanje.”

Haar leuke zwarte hondje komt met mij kennismaken. We praten nog wat door. Kennelijk heeft Baba dat gezien want hé, daar komt hij. Niet naar mij, maar naar het labradorachtige teefje. Maar die is meer in een andere hond geïnteresseerd. Baba blijft nog even in de buurt, maar komt niet… en zoef, daar gaat Baba alweer achter een andere groep honden aan.

Pffff. Ik begin er letterlijk en figuurlijk moe van te worden. Ik praat nog wat met de jonge vrouw. Vertel dat de hondentrainer de avond ervoor nog maar twee adviezen had; proberen of chemisch castreren helpt of een keer toch met een stroombandje aan de gang. Dat bandje lijkt haar erger dan de chemische castratie. Maar ik weet niet of castratie wel gaat helpen voor dit gedrag. Het is gedrag dat hij van pup af aan zichzelf heeft aangeleerd.

Baba is ondertussen weer in het bos verdwenen, daar komt na een poosje een meisje van een jaar of twaalf uit gelopen, mijn kant op.

“Mevrouw… is die herder van u?”

“Ja, die luistert totaal niet meer.”

“Hij valt onze honden lastig.”

Dat is nieuw. Maar op dit moment welkom.

“Daar is je kans om je hond te pakken te krijgen,” zegt de jonge vrouw. Ik ben het met haar eens en loop achter het meisje aan dat vele malen sneller is dan ik. Het meisje blijkt bij een vrouw te horen die kennelijk hondenuitlaatster is. Ze heeft een roedel kleine hondjes bij zich en een blonde labrador waar Baba vervelend dominant tegen aan het doen is. De hond lijkt sterk op de blonde loopse hond van een paar dagen geleden in het Zocherpark, maar het blijkt een gecastreerde reu.

Ik bied mijn excuses aan, vertel iets over Baba’s achtergrond en grijp hem ondertussen bij zijn halsband. “Ik vermoed dat Baba zojuist zijn chemische castratie heeft ondertekend,” zeg ik in een poging e.e.a. luchtig te houden. Dat vindt de hondenuitlaatster een uitstekend idee. Ja, ik ken ook geen hondenuitlaatster die ongecastreerde reuen mee wil nemen, denk ik maar zeg het niet.

Met Baba aan de lijn loop ik het hele veld over, terug naar waar ik samen met hem had willen beginnen; het hondenstrandje. De vorige keer dat we op dit landgoed waren, had hij zich daar goed vermaakt met allerlei honden en bleef hij in de buurt. Er is maar een hond, weer een labradorachtige zwarte hond, maar als Baba zich daarbij voegt, vindt de baas van het hondje het tijd om te vertrekken. Baba wil met hen meelopen, maar na een paar keer dringend roepen komt hij terug. Maar weer niet naar mij, maar naar nieuwe honden die onze kant uitkomen en ja hoor, even later rent hij weer met een hond een flink eind het veld op. De betreffende bruine Duitse staander komt keurig als zijn baas fluit, maar Baba ziet weer een andere hond. Uiteindelijk komt hij toch en dendert meteen het water in, koelt zichzelf lekker af en hupsakee, op naar de volgende hond.

Ik ben het zat, ga net zo lang door met mijn commando tot hij komt en lijn hem weer aan. Hij vindt het duidelijk niks, maar hij is nu moe genoeg om het te accepteren.

We gaan terug, het smalle bruggetje over en ik strijk neer op een bankje daar en maak Baba vast. Eindelijk tijd voor mijn lunch. Ik deel het laatste stuk brood met worst en kaas met Baba.

Dan komt er een bekende hond uit het Wilhelminapark aan. Jonge bruine labrador Lara wil met Baba spelen en Baba met haar. Ik overleg met Lara’s baasje, als we samen kunnen optrekken is het misschien toch mogelijk om Baba nog een keer los te laten. Maar als we het smalle bruggetje over zijn, komt juist de roedel van de hondenuitlaatster eraan en nog een andere hond waardoor Baba Lara totaal vergeet.

Met enige moeite krijg ik Baba te pakken. Ik zwaai naar Lara’s baasje, die zeer medewerkend op me staat te wachten. Ik geef het op: “We gaan!”.

Ik strijk even later weer neer op het bankje waar we geluncht hadden.

En bel het nummer van de lokale dierenkliniek. Ik maak een afspraak voor de volgende dag voor chemische castratie.

Thuisgekomen realiseer ik me dat ik er eigenlijk weinig van weet. Na enige studie op internet begrijp ik de hoge prijs van de dierenkliniek; vermoedelijk werken ze met een chip, niet met een injectie. Ik bel ze nog een keer. Inderdaad, het is een chip en die werkt ongeveer een half jaar, langer dan een injectie. Maar ik moet echt rekening houden met dat de eerste twee a drie weken de testosteron eerst zal toenemen, zegt de dierenartsassistente net als in het eerste telefoongesprek. Misschien doe ik er goed aan met een trainer te overleggen, zegt de assistente. Maar die trainer adviseert dit juist.

Ik probeer me na het telefoongesprek voor te stellen hoe ik dat moet doen; drie weken Baba aan de lijn houden. Dat wordt een enorme opgave. En hoe zal hij dan reageren op andere reuen, zijn ongecastreerde vrienden? En als de langzaam oplossende chip begint te werken, hoe zal het zijn voor Baba als wellicht de verhoudingen in het park veranderen?

Ik begin steeds zenuwachtiger te worden over mijn beslissing. Raadpleeg de metalgitarist die vindt dat ik wel heel snel beslist heb, binnen een etmaal nadat ik met de hondentrainer heb gesproken. Ik moet ook denken aan wat Baba’s vaste oppas gisteren zei n.a.v. wat ik haar vertelde over het gesprek met de trainer. Ze denkt dat die chemische spullen slecht zullen zijn voor zijn gezondheid en ik hem dan misschien beter meteen echt kan laten castreren. Maar niet wetende wat dat precies gaat doen met Baba en of dat wel gaat helpen voor zijn ‘zelfstandigheid’ buiten doe ik dat echt liever helemaal niet.

Ik lees nog het e.e.a. op internet en lees opvallend vaak dat na chemische castratie reuen hun plas slecht op kunnen houden, vooral ’s nachts.

Ik weet het niet meer..

Bel éen minuut voor zes nog net op tijd de afspraak voor de volgende dag weer af. De assistente heeft alle begrip.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s