16. Training

Drie weken na het ongeluk ontmoeten we bij de Minstroom Mila, Baba’s grote vriendin. Ze zijn dolblij elkaar eindelijk weer te zien en hollen en dollen dat het een lieve lust is. Het werkt aanstekelijk voor Mila’s huisgenoot Gina, die bijna twee keer zo groot is als het rottweiler teefje. Gina is doorgaans alleen heel langzaam bewegend, maar nu maakt ze even een dolletje en springt heel kort op Baba’s onderrug. Baba geeft een heel hoge gil en gaat meteen midden in het gras zitten, stokstijf en met een blik van; ik blijf hier zitten en beweeg niets meer! De bazin van Mila en Gina lijnt hen beiden aan, ik ga Baba zachtjes strelen en geruststellende woordjes in zijn oor fluisteren. Na een poosje komt hij weer in beweging en gaan we langzaam lopend naar huis. Er moet duidelijk nog een flinke tijd doorgegaan worden met rustig aan doen.
Dat blijkt ook uit de fikse diarree aanvallen die hij na de week van verstopping van tijd tot tijd heeft. Een keer moet ik zelfs naar de dierenarts voor een stopmiddel. Voor het ongeluk was hij heel stabiel met zijn ontlasting, wat ik hem ook te eten gaf. Ik gebruik het middel zo kort mogelijk, ik besef dat Baba’s darmen flink gekneusd waren en aan het herstellen zijn, hoe natuurlijker dat kan verlopen, hoe beter. Er is zelfs een voordeel aan de diarreeaanvallen; hij leert eindelijk poepen terwijl hij aangelijnd is.

Een paar weken na het incident met Gina meen ik toch dat we mee kunnen gaan doen met de training die eindelijk begint.
Ik ben een beetje teleurgesteld als blijkt dat we zijn ingedeeld bij een groep met twee mij onbekende vrouwelijke trainers. Maar de avond voor de eerste trainingszondag krijgen de mensen in ons groepje een bericht dat er van trainers geruild is. De ons bekende gedragstrainer blijkt bij onze groep te komen als assistent van een jongere en meer mobiele collega. Ik acht ons niet zo belangrijk dat dit gebeurt om ons, maar uitsluiten doe ik het ook niet 😉 en in ieder geval ben ik er blij mee.

De gegevens van 9292.nl blijken niet goed te kloppen. Van de bushalte naar de sportvelden waar de hondensportvereniging traint, blijkt veel verder lopen dan de aangekondigde twintig minuten. Het veld dat de sportvereniging gebruikt, is ook nog eens het laatste op het enorme complex. Buiten adem en helemaal bezweet kom ik twee minuten voor de eerste les begint aan, dus ook met een opgewonden Baba. De les begint meteen al met zorgen dat hij geen aandacht aan andere honden schenkt. Dat is lastig. Op het veld trainen maar liefst vier groepen van gemiddeld zo’n 8 honden met hun baasjes. Liefst zou Baba doen wat hij altijd doet als hij andere honden ziet; ze een voor een begroeten.
Maar het is de bedoeling dat de honden tijdens de training geen contact met elkaar maken.
Ik krijg het advies te voorkomen dat de honden elkaar in de ogen kijken. Vooral bij een flinke rottweiler reu in ons eigen groepje lijkt me dat van groot belang. En inderdaad als ze een keer elkaar wel aankijken, ben ik blij dat de bazin van de rottweiler sterker is dan ze eruit ziet en dat ik mijn wandelstok als extra steun kan gebruiken. Verder is die wandelstok een handicap bij de lessen. Ik heb de stok altijd links en de hond dus rechts, bij de lessen wordt juist uitgegaan van de honden links. Ik moet de adviezen en tips even transponeren en soms ook puzzelen hoe ik het combineer met mijn stok.
Januari en februari zijn dit jaar heel natte maanden en het veld wordt daar uiteraard drassig van. Als voorafgaand aan de derde les een regenachtige nacht en ochtend voorspeld worden, zeg ik af, uit angst dat ik onderuit zal glijden. Regenlaarzen zijn geen optie. Ik heb weliswaar een iets kortere looproute gevonden, maar het is nog steeds een half uur lopen van de bus naar het trainingsveld en omgekeerd en om dat met regenlaarzen te doen, lijkt me uiterst oncomfortabel.
Ik vind het jammer voor Baba, die er duidelijk met plezier heen gaat, al is mij niet helemaal duidelijk wat hij het leukste vindt: de training of de wandeling heen en terug die voor een groot deel over een brede groenstrook gaat zodat hij tamelijk verantwoord los mag lopen en waar hij diverse honden tegenkomt waar hij even mee kan rennen. Het is tevens een goede oefening in onder appel blijven.
Tijdens de training bij de sportvereniging lijkt hij zich vooral te verbazen. Hij volgt instructies goed op en voert de oefeningen perfect uit, maar… slechts éen keer. Het herhalen van oefeningen krijg ik vrijwel niet voor elkaar met hem. De trainers zitten er niet mee, hij doet toch wat ik vraag?! Maar ik voel ons steeds meer een buitenbeentje. Ik heb allerlei communicatie met Baba, krijg van de ons bekende gedragstrainer de eerste keer een jachtlijn aangereikt en de andere keer weer een ander type lijn aangeraden, koop een tuigje op zijn advies, maar het is allemaal wennen en vergt veel aandacht om te zorgen dat alles gaat zoals de bedoeling is, mijn stok niet in de weg zit enz.. Maar vooral: mijn hond lijkt veel drukker met allerlei andere zaken en het kost me opperste concentratie om te zorgen dat hij zijn aandacht bij mij houdt, wat natuurlijk ook een belangrijk onderdeel van de lessen is.
Ik ben super trots als Baba al bij de tweede les gewoon blijft als ik het zeg, evenzo gaat liggen , zitten, volgt, rondjes meeloopt. Blij dans ik rondjes om hem heen als hij zo rustig blijft liggen dat ik de lijn gewoon los zou kunnen laten, Baba ondertussen prijzend dat hij het zo goed doet. Maar de jonge trainer vraagt of ik even bij de les wil blijven.
De derde les die we gemist hebben kunnen we toch een beetje oefenen omdat op mijn verzoek de bevriende trainer kort per app samenvat wat er behandeld is.
Als we weer wel gaan voor wat onze derde les is, schijnt Baba het spel helemaal te begrijpen.
Hij gaat rustig liggen en ik hoef me geen zorgen meer te maken dat hij naar de honden in de andere groepjes toe wil. Sterker nog: hij wil het liefst met zijn kop de kant van de andere groepjes opkijken en volgt alles wat daar gebeurt met intense belangstelling maar is daarbij tevens heel ontspannen.
Ik krijg de indruk dat hij denkt: “oh kun je dat allemaal doen met je mens?!”

De volgende les wordt door de trainers afgezegd wegens slecht weer.
Ik ben er niet rauwig om. Om op tijd en niet gestrest te arriveren voor de les die om 11:30 begint gaan we om 9:15 de deur uit en voor 14:30 zijn we niet thuis. Een kwestie van de zondagse dienstregeling en het niet op elkaar aansluiten van de bussen. Op de heenweg vertrekt onze overstap bij het station structureel een minuut voor we arriveren, we kunnen hem zelfs nog weg zien rijden en daarna bijna een uur wachten op de volgende.
Gelukkig hebben ze bij de hondensportvereniging een leuk clubhuisje en lekkere koffie om me te verwarmen en ik kan er bijkletsen met de bekende gedragstrainer. Die valt op hoe rustig Baba binnen is, zeker in vergelijking met zijn gedrag buiten.
Mij valt op hoe snel Baba’s gedrag buiten aan het veranderen is.
Sedert het ongeluk bleef hij al beter bij me, na drie lessen gehoorzaamheidscursus gaat de knop helemaal om bij hem. Voortaan zijn we samen buiten i.p.v. dat hij hyper alert alles in de gaten moet houden en op vreemd terrein mijlenver weg rent.
Ik zou de cursus graag helemaal afmaken, maar met het OV en het slechte weer is de inspanning simpelweg te groot.
Ik besluit te stoppen en leg het uit aan de bevriende gedragstherapeut.
Ik had het net zo goed niet kunnen melden, er wordt nog een keer afgezegd wegens slecht weer en dan begint de coronacrisis.

20200126_105139
(halverwege de lange groenstrook)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s