15. Wondertjes

Liefst zou ik de vrouw met de Friese stabij pas morgen bellen, ik wil niet tegen haar uitvallen of iets dergelijks, maar als Baba en ik al een uurtje of twee aan het bijkomen zijn van wat ons is overkomen en het er op begint te lijken dat Baba echt een engeltje op zijn schouder heeft gehad, appt een kennis die op de buurtapp Baba’s naam voorbij heeft zien komen. Het wordt tijd dat de vrouw van de stabij een berichtje kan plaatsen dat Baba gevonden is.
Ik denk diep na over hoe ik het gesprek zal openen, wat ik wel en niet zal zeggen en neem me voor het sowieso kort te houden.
Als ze opneemt hoor ik een krijsend kind op de achtergrond. Zal ik een ander moment bellen? Maar nee, volgens haar kan het wel. Nadat ik verteld heb dat Baba terecht is, kom ik met mijn bedachte opening dat ik een vraag heb en iets wil zeggen:
“Ik besef dat ik er voor moet zorgen dat mijn hond luistert en ik had al afgesproken daartoe in januari een cursus te gaan volgen. Maar ik heb een vraagje: “Had je oordopjes in? “
Ze ontkent. En nee, ze had me ook niet horen roepen.
“Ik heb wel gehoord dat je zei “ze vinden het niet leuk, kom hier!” maar nee, ik heb je niet horen roepen.”
Ik ben perplex. Hoe kan ze nu wel iets hebben gehoord en letterlijk onthouden terwijl ik dat ongeveer op spreeksterkte zei, maar niet mijn steeds hardere gillen?
“Had je wel gezien dat ik met een stok loop?” vraag ik.
Maar nee, dat had ze niet gezien.
“Ik krijg een heel naar gevoel over dit gesprek,” zegt ze. Ik herhaal nog maar eens, extra omstandig, dat het mijn verantwoording is dat mijn hond luistert en voeg er aan toe dat ik me kan voorstellen dat het lastig is als mijn loslopende hond jouw hond belaagt.
“Ja, en het is zo’n grote herder.” In de manier waarop ze het zegt klinkt een hele wereld door.
Ik vraag nog even hoe haar hond heet.
“Saar.”
Als ik kort daarna het gesprek beëindig, al was het maar omdat het kind steeds harder is gaan krijsen, besef ik dat we Saar en haar vrouwtje eerder ontmoet hebben en dat ik bij die gelegenheid mijn best heb moeten doen haar ervan te overtuigen dat Baba een lieve zachtaardige hond is waar ze niets van te vrezen heeft, waarna Baba even kort met een onzeker geworden Saar kon spelen.
Het vrouwtje van Saar was bang! Zo bang, dat ze misschien daardoor mijn roepen niet gehoord heeft. Misschien. Want ze liet zich in het telefoongesprek ook ontvallen: “Ik ging er van uit dat je zelf voor je hond zorgt.“
Als ik in de loop van de week die volgt diverse hondenkennissen, al dan niet naar aanleiding van de buurtapp vertel over hoe het ongeluk gebeurd is, zijn ze allen verbijsterd en krijg ik verontwaardigde reacties .
“Je helpt elkaar toch op zo’n moment?!”
“Je kunt van een hond toch niet verwachten dat hij 100% van de tijd luistert?!”
“Honden zijn net driejarige peuters en die luisteren ook niet altijd!”
“Als er een hond met je meeloopt blijf je toch staan zodat de baas die hond kan aanlijnen?!”
“Je jaagt een hond toch nooit van een stoep af?!”
“Nou ja zeg! En dat mens heeft zelf een hond?!”
“Wat een geschift wijf !”
Om van grovere reacties maar te zwijgen.

Ik heb bij thuiskomst Baba meteen rescue gegeven en de flank waarop hij geraakt werd, ingesmeerd met ‘7Leaves vintage’, de olie die ik zelf maak en die als voornaamste eigenschap heeft dat hij ‘licht’, of zo je wilt prana naar de plek brengt waar je het opsmeert. Baba’s vaste oppas heeft het recent gebruikt nadat ze haar enkel had verzwikt en had snel daarna tot haar verwondering geen last meer.
Baba lijkt na een paar uurtjes een beetje tot rust gekomen.
Aan het begin van de avond besluit ik een klein blokje met hem te lopen zodat hij even een plas kan doen. Tot mijn verbazing wil Baba per se een hofje op. Ik had andere plannen, maar omdat hij begint te trekken en ik daar vandaag niet tegenin wil gaan, laat ik hem leiden. Hij gaat rechtstreeks naar het huis van een goede kennis die in de tijd dat Jao opgroeide, eigenaar was van ridgeback Doerak. Doerak is niet zo lang na Jao overleden. We zijn de afgelopen maanden twee keer een kwartiertje op bezoek geweest, en een week geleden mocht Baba mee naar de verjaardagsviering van Doeraks baasje, die trakteerde op een lunch in een restaurant. De man vindt Baba geweldig, maar niet eerder had Baba de neiging om naar ’s mans huis te gaan. Echter, nu gaat hij daar voor de deur zitten. Op zijn allermooist gaat hij zitten en kijkt dan naar de bel en dan naar mij. Ik heb Baba maar een keer eerder zo voor iemands deur zien zitten en dat was de voordeur van het huis van zijn vriendinnetje Ziggy waarmee hij heerlijk langs de Minstroom pleegt te ravotten. Maar zonder zo nadrukkelijk de bel onder mijn aandacht te brengen.
Nieuwsgierig geworden bel ik aan.
“Ik ben net thuis,” meldt Doeraks baasje als hij de deur opent.
“Ja sorry, ik wil ook helemaal niet binnenkomen,” zeg ik. “Maar Baba moest en zou naar je toe, hij ging zelfs mooi zitten voor je deur. Hij is begin van de middag door een auto aangereden, dus ik dacht, ik geef hem voor deze keer zijn zin. Vooral omdat hij dit nooit eerder heeft gedaan.”
Uiteraard moet ik meer vertellen over het ongeluk. Ondertussen knuffelt Baba met Doeraks baasje en omgekeerd.
“Voor Doerak had ik nog een ridgeback, Floris,” vertelt hij. Ineens schiet me te binnen dat Floris verongelukt is.
Floris was aan het spelen met een andere hond op wat toentertijd nog een tweede hondenspeelweide in het Wilhelminapark was. De honden renden samen de weg op.
“Ik vergeet nooit meer die vreselijke brul van mijn hond,” zegt hij geëmotioneerd. Floris was op slag dood. Zijn baasje heeft er voor gezorgd dat er aan de rand van die speelweide een beukenhaagje is geplaatst. “Drie weken later was dat er,” vertelt hij. De haag is er nog, maar het bordje hondenspeelweide is er al jaren weg.
De plek waar Floris is doodgereden, verschilt maar een paar meter van de plek van het ongeluk van Baba vanmiddag.
Als Doeraks baasje en ik dit samen in verbijstering hebben geconstateerd, heeft Baba genoeg geknuffeld. We mogen weer verder lopen.
Een uurtje later belt het baasje van Floris en Doerak om meer te weten over Baba’s toestand.
Het lijkt goed te gaan.
Maar of er inwendig iets stuk is kunnen we nu nog niet weten.

Die nacht slaapt Baba weer op het voeteneind van mijn bed.
Daardoor weet ik dat hij geen moment echt geslapen heeft.
’s Ochtends belt de vriendin die het baasje is van Goldie. Lieve ‘zelfstandige’, Bulgaarse Goldie, die dikke vriendjes was geworden met mijn briard Leonardo. Na Leo’s vertrek mocht ik geregeld Goldie uitlaten, ze mocht zelfs met me mee naar Terschelling. Dankzij Goldie zijn haar baasje en ik de afgelopen jaren vriendinnen geworden. Ik dacht dat Goldie haar eerste hond was, maar nu komt er een verhaal over een andere hond die ze twintig jaar daarvoor had. Die hond was ook aangereden. Daarmee leek het aanvankelijk goed te gaan. Maar na een paar dagen ging het mis; inwendig letsel en de hond is op de operatietafel doodgegaan.
Wat een trauma!
En wat een waarschuwing!

’s Middags bel ik tijdens het telefonische spreekuur onze homeopathische dierenarts. Ze vraagt naar plas, ontlasting, de kleur van Baba´s tandvlees en nog veel meer. Na enige aarzeling en veel voelen door haar op afstand, gaan we niet naar haar toe. Met de auto of met het OV naar Zeist is nu veel te belastend voor Baba. Vanochtend konden we niet eens onze gebruikelijke oversteekplaats naar het park nemen. Baba weigerde verder te lopen. Te dicht bij de plek van het ongeval kennelijk. We liepen eerst een stuk naar rechts over de stoep, waarbij hij stond te trillen en rillen als er een auto passeerde. Uiteindelijk staken we over bij de oversteekplaats naast het drukke fietspad dat onderdeel is van de route tussen binnenstad en Uithof. Dat pad loopt ook door het Wilhelminapark.
De dierenarts gaat wat homeopathische ondersteuning per post sturen.
In de tussentijd geef ik hem rescue en ik koop op haar advies arnica, het is een D3. Van de dierenarts zullen we arnica krijgen in een K potentie. Ik druppel ook weer wat van de gedurende twee jaar getrokken zevenbladolie in zijn vacht.
De middeltjes van de dierenarts arriveren de volgende dag.

Op zijn angst voor auto’s na, lijkt het goed te gaan met Baba. Ik ga als eerste wandeling weer met hem naar de hondenspeelweide in het park zodat hij even los kan en zijn behoefte doen in struikgewas. Ik vind het behoorlijk griezelig en laat hem pas los als er niet veel honden zijn en maak dan ook afspraken met de andere hondenbezitters.
Hij gaat maandag en dinsdag vrij snel de struiken in en komt er zoals gebruikelijk blij en opgelucht uit. Dan lijn ik hem weer aan, het lijkt me niet goed als hij zich nu druk maakt.
Woensdag gaat hij echter niet de struiken in. Donderdag ook niet.
Toen hij pas bij me was heeft hij dagenlang zijn poep opgehouden, maar nu maak ik me daar nog meer zorgen om.
Donderdagavond wil hij niet eten. Als dit zo doorgaat wil ik toch een echo laten maken, besluit ik.
Laat die avond spuugt hij een beetje gal. Dat zou kunnen omdat hij niet gegeten heeft, we hebben dat begin van de zomer ook een poosje meegemaakt. Als hij ’s ochtends niet meteen zijn vleesmaaltijd kreeg, spuugde hij ook een beetje gal. We hebben hem toen in overleg met de dierenarts een poosje een homeopathisch middel gegeven waarna dat gedrag was gestopt.
Maar vannacht word ik na amper twee uur slaap wakker omdat Baba weer spuugt. En hij gaat er de hele nacht mee door. Ongeveer elk uur is het raak. De gal is niet geel zoals gebruikelijk maar rozig. Van slaap komt niets meer.
Om vijf uur ’s nachts bel ik het nummer van de lokale dierenkliniek waarvan ik weet dat ze apparatuur hebben om echo’s en foto’s te maken. Ik verwacht natuurlijk niet dat ze opnemen, maar wil weten vanaf hoe laat dat wel zal gebeuren.
Om negen uur hang ik aan de lijn en om vijf over half tien zijn we bij de kliniek. We worden geholpen door een uiterst aardige zwangere dierenarts. Ze neemt de tijd, doet op kalme wijze allerlei onderzoeken. Een echo kan ze niet maken, dat heeft geen zin als zijn darmen zo vol zitten legt ze uit. Ze kan ook geen röntgenfoto’s maken vanwege haar toestand, maar collega’s kunnen dat wel.
Als we die bekijken zien we inderdaad een bomvolle darm. Ze ziet ook wat plekjes die ze niet vertrouwt, met name eentje op de dunne darm.
Ze vraagt mijn e-mailadres zodat ze de foto’s kan sturen, dan heb ik die maar vast voor geval er in het weekend een stresssituatie zou ontstaan.
Baba krijgt een laxeermiddel voorgeschreven en het laatste wat we doen is hem een klisma geven. Het is half twaalf als we naar buiten lopen.
We halen net een perkje in de buurt van het Diaconessenziekenhuis waar de dierenkliniek pal bij is gevestigd. Ik verwacht dat er nog meer uit zal komen en besluit via Baba bekende groenstroken en de Abstederdijk naar de tuinen te gaan, zodat hij daar wellicht rustig los kan om nog meer te ontlasten.
Midden op de Abstederdijk gaat er pal bij ons met een enorme knal vuurwerk af. Ik schrik, Baba springt zowat een meter de lucht in. Er stormen twee mannen hun huis uit. Eén herken ik als het baasje van Toet, een hond waar Baba graag mee speelt. Ze houden een groepje van drie jongens aan. Ik blijf op een afstandje staan kijken. De jongens proberen te ontkennen tot woede van de twee mannen. Die pakken de tieners verbaal stevig aan zie ik. Er dreigt ook even een handgemeen, maar de mannen maken indruk. Als ik ben doorgelopen, word ik al snel ingehaald door het groepje jongens.
Ik begin op kalme toon tegen ze te praten. Ze vertragen hun pas. Ik zeg dat ik snap dat ze zelf lol beleven aan die enorme knallen en het natuurlijk reuze spannend en kicken is, maar dat het voor dieren een verschrikking is. Ik vertel dat ik net met de hond van de dierenarts kom en hij zich rot geschrokken is en nog banger dan hij al was. Ik vraag of ze wel beseffen wat hun geknal betekent voor dieren. We lopen samen op. De grootste jongen begint een kleur te krijgen en zich te verontschuldigen. “Sorry mevrouw.” Ik vertel door over vogels en konijnen en katten en honden. Nu putten ze zich echt uit in verontschuldigingen. Ze hadden er duidelijk nog nooit goed over nagedacht.
Pal bij de tuinen gaan we elk ons weegs. Ik kijk nog een paar keer om. Nee, ze zijn niet onderling aan het ginnegappen, ze lopen met gebogen schouders naast elkaar. Alsof ze zich schuldig voelen.
Hopelijk helpt dat de komende tijd.
Bij de hagen van de tuinen ontlast Baba zich nog twee keer.

Maar zaterdag poept hij weer niet. Misschien komt het doordat hij zich de dag ervoor zo uitgebreid ontlast heeft, maar ik ben er niet gerust op. Vooral wat de zwangere dierenarts over die dunne darm gezegd heeft, bevalt me niet. Ik google op dunne darm operaties bij honden en word er alleen maar ongeruster van. Slechts een op de negen operaties loopt goed af.
Als we naar het park gaan komen we Kiwi en bazin tegen. Kiwi’s vrouwtje was een poos dierenartsassistente. Ze wil me na een korte groet bellend passeren maar ik vraag dwars door haar gesprek heen of ik haar even mag raadplegen. Dat mag. Ze probeert me gerust te stellen door te zeggen dat er steeds meer vorderingen worden gemaakt in de diergeneeskunde en tipt me dat als het tot een operatie moet komen dat te laten doen bij de diergeneeskundekliniek van de universiteit. “Daar zijn ze het verst met dit soort dingen.”
En ze raadt me aan geen brokken meer te geven.
Nee, die gaf ik sedert het ongeluk toch al mondjesmaat en sowieso ben ik meer van de ‘raw food’. Sinds hij zijn handjevol brokjes donderdag liet staan, ben ik begonnen met het vlees koken. Ze raadt aan door te gaan met zacht en goed verteerbaar voedsel.
Thuis wil Baba sedert donderdag weinig anders meer dan slapen.

De metalgitarist uit zijn ongerustheid kennelijk bij vrienden, want ik krijg ’s avonds een spraakappje van een vriendin van hem die graag wil weten hoe het met Baba gaat. Ze heeft een soort healing praktijkje en is altijd heel spontaan in het aanbieden van hulp, zo ook nu. We appen wat heen en weer. Ik krijg tal van adviezen die ik al toepas zoals het geven van rescue en contact opnemen met een homeopathische dierenarts. Ze vermoedt dat hij eerder een traumatische ervaring heeft gehad waar de aanrijding aan refereert en biedt aan een healing op afstand te geven. Maar ze gaat dat aan de ziel van Baba vragen en afwachten of hij dat wil.

We gaan ondertussen wandelen, maar weer geen poep.
Op de terugweg gaan we even langs bij Baba’s vaste oppas die net als de healer denkt dat Baba de stress in zijn darmen vertaalt. Ik vertel dat ook in een spraakappje aan de healer.
Even later appt ze weer en heeft het erover dat Baba toen hij pas bij mij kwam ook heel veel stress had, maar zich snel veilig voelde bij mij waardoor ik wellicht toen niet door had hoe hoog zijn stressniveau was. En dat wordt nu ook allemaal weer getriggerd, zegt ze per spraakapp. Terwijl ze het bericht inspreekt ziet ze Baba een paar keer nieuwsgierig om een hoek komen kijken. “Hij zit erg geïnteresseerd te luisteren, alsof hij snapt waarover ik het heb,” zegt ze. “als ik vraag wil je de heling gaat hij toch weer achteruit. Het is kennelijk nog te spannend.”
Ik moet weer denken aan dat Baba de eerste vier dagen dat hij in Nederland was ook niet gepoept heeft. Ik word er weer wat rustiger van. Laat ik uitgaan van de stress i.p.v. een beschadiging.

Zondagochtend schrijf ik een e-mail aan de homeopathische dierenarts. Ik loop daarin vooruit op mijn voornemen haar maandagmiddag tijdens haar telefonische spreekuur te bellen en vertel in de mail hoe het gaat en wat we gedaan hebben met röntgenfoto’s, klisma enz..
Daarna ga ik met Baba naar het park.
Er is maar éen hond op de hondenspeelweide: Duitse herder Iwan. Hij is al oud en heeft flink last van artrose, maar dat verhindert hem niet om knorrig Baba op te jagen. In gedachten bedank ik Iwan voor de beweging die hij zo Baba verschaft. Het springerig ontwijken door Baba brengt hopelijk het poepen op gang. Maar Baba gaat een eind bij Iwan uit de buurt en snuffelt wat aan allerlei boodschapjes van de vele honden die de speelweide frequenteerden.
Na een poos zie ik apart gedrag van Baba: hij spitst zijn oren maar buigt ze gespitst en al ook iets naar voren. Dat heb ik hem nog niet eerder zien doen. Hij wordt ook onrustig. Na een poosje gaat hij naar een struikenpartij aan de andere kant van de speelweide. Hij snuffelt er langdurig en drentelt behoorlijk onrustig heen en weer. Dan gaat hij de struiken in en blijft daar best lang.
Als hij weer tevoorschijn komt zie ik aan zijn blijde ren dat hij opgelucht is dat hij zich heeft ontlast!
Net op tijd want het begint te regenen. Ik lijn hem aan en loop het park uit. Ondertussen gaat de telefoon maar ik wacht met kijken wie het was tot ik in een portiek kan schuilen.
Het was de homeopathische dierenarts! Ik bel haar meteen terug. Ze vertelt dat ze toevallig mijn mailtje had gezien en hem een healing op afstand heeft gegeven. “Hij heeft net gepoept he?” weet ze meer dan ze vraagt. Ze beschrijft zijn gedrag en dat hij in de struiken heeft gepoept. Ik ben niet eens meer verbaasd, kennelijk ziet zij dingen tijdens de healing op afstand, net als de vriendin van de metalgitarist. Ze vertelt dat ze een of ander laxerend middel ‘door de lucht’ heeft gestuurd en ook nog hulp kreeg van ‘haar’ orka. Ze heeft goede hoop dat het helemaal goed gaat komen met Baba.
Ik weet niet hoezeer haar te bedanken, kan haar wel zoenen!

Eind van de middag krijg ik een appje van de vriendin van de metalgitartist met o.a. deze tekst:
“Vannacht om een uur of 2:15 voelde ik iets op mijn bed klimmen. 3x raden dat was Baba. Hij legde zijn hoofd op mijn been en keek me vragend aan. Toen heb ik mijn handen aan weerskanten van hem gelegd en heb energie gestuurd. Na een tijdje ben ik zachtjes zijn darmen gaan masseren. Hem verteld dat hij veilig is. Ik zag wat donkers zitten (trauma) en daar mocht ik licht brengen. Toen heb ik de energie afgestreken en ging hij weg.”

2:15. Dat was afgelopen nacht het moment dat Baba en ik in bed lagen en Baba zijn kop op mijn been legde waarna ik het licht uitknipte 😉

Ik stroom over van dankbaarheid jegens de lieve hulpverleners. Wat ben ik toch een gezegend mens met zoveel lieverds in mijn leven.
Ja, het gaat goed komen met Baba.
Dat kan niet anders met zoveel wondertjes die worden verricht.

20200201_011043

Een gedachte over “15. Wondertjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s