11. Bijtobjecten

Baba blijft af en toe iets stukbijten. Maar er zitten patronen in die me te denken geven. Dat begint al met het kapotbijten van de kerstboomverlichting.
Ik vind het niet heel erg, omdat het goedkope verlichting van een euro was. Spul uit China waarvan ik eigenlijk spijt had het gekocht te hebben; goedkope plastic junk waarvan je van te voren weet dat het een wonder is als het lang mee gaat.
Het kapotbijten van het snoer loopt mooi synchroon met mijn gedachte dat ik dit jaar het boompje liefst meteen na de kerst wil aftuigen om de levenskans van het boompje te vergroten zodat hij wellicht duurzaam zal kunnen blijven leven tot volgend jaar.
Het kapotbijten van de ritssluiting van mijn make-up tasje is een startsignaal om eindelijk dat gewenste kleinere tasje te kopen.
Het kapotbijten van de binnenrits van mijn gewatteerde winterjas dient echter geen goed doel. Ik ben bij Baba’s vaste oppas even gaan zitten en op haar aansporing heb ik mijn jas over mijn stoelleuning gehangen. Tot de oppas vraagt: Waar kluift hij op? Maar toen was het mechaniekje net als de 3 onderste tanden van de rits al afgebeten. Het vervangen van de rits kost me 27 euro en dat bedrag brengt het totaal aan vervangingen al op honderd euro.
Als ik op een ochtend nog net op tijd een doos met een nieuwe antennekabel voor de tv uit Baba’s bek kan redden, begin ik over een bench na te denken.
Maar de grote bench die ik te leen had, was op verzoek van Leonardo’s nieuwe baas meegegaan naar diens huis en tegen alle beloftes in na ruim twee jaar nog steeds niet teruggebracht. Een nieuwe grote gaat meer dan honderd euro kosten. Van de bench die Leonardo gebruikt had, herinner ik me nog vooral hoe hij de kamer domineerde en veel zin in weer zo’n aantasting van mijn woongenot heb ik niet. Ik twijfel of het echt nodig is, echt oraal gefixeerd is Baba niet, hij lijkt een motivatie te hebben bij de keuze van voorwerpen waar hij in bijt.
Hij heeft vlijmscherpe tanden. Met twee beten bijt bij zijn tuigleren riem stuk, net boven de musketon. Wat een knappe prestatie is omdat die riem daar bijna een centimeter dik is en nog meer omdat hij zijn kop heel vreemd gedraaid moet hebben om bij die plek te komen. Maar het blijkt zijn favoriete plek, bij de volgende riem van dik gedraaid nylon gebeurt het weer.
Ik koop een ketting met een leren handvat. Dat handvat leg ik om een stoelpoot als ik een bespreking heb met iemand op een druk terras in het centrum. Maar als ik even teveel opga in mijn gesprekspartner, zie ik ineens mijn hond het terras verlaten. Gelukkig reageert hij meteen op mijn terugroepen waardoor ik niet mijn hart hoef vast te houden als hij zich in het drukke verkeer zou hebben begeven. Aan het kleine stukje leer dat hij nog aan de ketting heeft laten zitten kan ik hem goed genoeg vasthouden om veilig thuis te komen. De riem stukbijten zie ik als een illustratie van zijn vrijheidslievendheid. Ik moet gewoon beter gaan opletten.
Maar met de tv kabel ligt dat toch anders.
Die doos met kabel heb ik al maanden in huis. Ik kijk weinig tv en nog minder naar de commerciële zenders waar al lange tijd korte storingen met blokjes beelden te zien zijn. De nieuwe kabel zou dat moeten verhelpen.
Ik besluit Baba’s aandacht voor de doos met kabel als een aansporing te zien en ga aan de slag om de oude kabel te vervangen. Maar onder de radiator en langs de buitenmuur blijken maar liefst drie kabels te lopen. Welke is nou de kabel die vervangen moet worden? Apart genoeg blijkt aan de kabels trekken niet de oplossing om daar achter te komen. Mijn grieperige staat van zijn zorgt er weliswaar voor dat ik eindelijk tijd voor die vervanging kan maken, maar tegelijkertijd is die grieperigheid niet bevorderlijk om dat echt uit te zoeken en ik parkeer de klus.
De volgende ochtend blijkt een van de drie kabels doorgebeten. Het is de kabel die vervangen moet worden.
Als ik die samen met mijn kleindochtertje uiteindelijk vervang, en dus ook meteen grote schoonmaak houd daar waar de kabels lopen, vraag ik haar op te letten dat Baba niet aan het snoer van de stofzuiger komt. De stofzuiger zelf heb ik nodig achter de bank, waardoor mijn zicht op Baba wordt belemmerd. Mijn kleindochter wijdt zich consciëntieus aan haar belangrijke taak en roept op een gegeven moment: “Oma, Baba is stout”.
Het duurt even voor ik achter de bank vandaan ben maar ik denk snel genoeg want zie alleen een tandafdruk in het dikke grijze snoer. Baba krijgt op zijn kop en ik ga weer door met stofzuigen. De stofzuiger over de bank heen tillen is een zware klus. De 13 jaar oude zakloze stofzuiger is loodzwaar. Zo zwaar dat het een opgave aan het worden is om hem de twee trappen naar boven op te sjouwen. De slang kan niet losgekoppeld van de machine waardoor het niet alleen een zwaar, maar ook zeer onhandig ding is. Al minstens een jaar vind ik dat zo’n zware en ook enigszins gevaarlijke klus dat ik soms bezoekers vraag de stofzuiger voor me naar boven te sjouwen.
Zuinig en duurzaam als ik ben, twijfel ik echter nog steeds over een tweede stofzuiger aanschaffen.
Maar die twijfel lost Baba op.
Als ik twee dagen later weer de huiskamer wil stofzuigen, heb ik meteen kortsluiting als ik de stekker in het stopcontact steek en zitten we in het donker.
Ik besluit diezelfde avond niet af te wachten of de oude stofzuiger repareerbaar is en bestel online meteen een nieuwe moderne. Reeds de volgende middag kan ik alle hondenharen en zand weer van de vloer verwijderen. De oude stofzuiger blijkt simpel weer in gebruik te krijgen door het snoer in te korten en doet voortaan dienst op de bovenste verdieping.
Baba’s stukbijtgedrag neemt af, maar zijn nieuwsgierigheid niet. Hij is zo’n bemoeial dat de metalgitarist hem al een poos gekscherend ‘opoe’ noemt.

Als Baba drie maanden bij me is, kan ik tijdens een oppasdag het nieuwe drinkflesje van mijn kleindochtertje niet vinden. Ik heb een vaste plek voor haar plastic serviesgoed, maar het flesje staat er niet bij. Ik probeer alle opbergplekken, maar vind het rode flesje niet.
Vijf dagen eerder was kleindochter even met haar moeder komen ontbijten en had ik het flesje gevuld met ‘sap’. Wat is er daarna mee gebeurd?
Ik kom er niet achter.
Ik irriteer me aan Baba die steeds met zijn grote poten en harde nagels aan de radiator krabt. Ik heb al een paar keer gekeken of er een bal onder ligt, maar ik zie alleen de drie kabels.
Maar twee uur nadat ik begon het rode flesje te zoeken is mijn kleindochtertje van net drie slimmer dan ik: Ze is op de grond gaan liggen om onder de bank door te kijken waarom Baba steeds aan de radiator krabt.
“Oma: Daar is mijn flesje!”
In de hoek van de bank pal bij de radiator.
Het sap van het ontbijt van vijf dagen geleden zit er nog in. Kleindochter wil het proeven, maar ik wil schoonmaken.
Ik bedank Baba met knuffels en koekjes.
“Slimme Baba!” zegt slimme kleindochter.

20190202_141642

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s