10. Match made in heaven

We zijn verliefd!
Als ik ’s avonds op de bank zit komt Baba zijn kop op mijn schoot leggen. Bij elke andere hond zou ik dat zien als dominant gedrag, maar bij Baba is het anders. Hij legt zijn kop zo op mijn schoot dat hij me recht aan kan kijken. Hij doet dat met geloken ogen. Als ik terugkijk, lijkt het of hij heel zachtjes, bijna onzichtbaar zijn kop heen en weer beweegt. Hij kijkt me gewoon super verliefd aan! Ik kijk meteen net zo terug.
Mijn ogen schieten vol. Van ontroering en dankbaarheid maar vooral ook van liefde.
Hij is net zo blij met mij als ik met hem lijkt het wel.

Baba blijft me verbazen over het gemak waarmee ik hem iets duidelijk kan maken. Ik hoef er weinig voor te doen, wat ik ook maar van hem wil, hij wil het met liefde doen voor me.
Mits ik het zacht en vriendelijk vraag. De eerste keer dat ik mijn stem verhef, omdat hij iets van mij gepakt en kapot gekauwd heeft, zie ik hem onmiddellijk heel bang worden en weg kruipen. Ik kan mijn arm opheffen alsof ik ga slaan, zonder dat hij daar op reageert, maar hij is duidelijk vaak flink uitgekafferd. Ik ga er maar niet te moeilijk over doen en koop dezelfde dag nog een nieuw make-up tasje voor 2,50.
Maar ik ben nu gewaarschuwd en kijk goed wat er in de huiskamer interessant voor hem kan zijn voor ik ’s nacht naar boven ga en Baba in de huiskamer blijft. De deur van de huiskamer laat ik open, zodat hij me hoort en ik hem kan horen. De bochtige trap is duidelijk voorlopig een onneembare hindernis voor hem. In mijn hart wil ik dat hij gezellig op de slaapkamer de nacht door komt brengen, maar vooralsnog vind ik het prima zo. Zolang hij niet is uitgegroeid, is het risico op het ontwikkelen van heup- en rugklachten te groot en ik ben ook nog aan het wennen aan weer elke dag stofzuigen. Alleen de benedenverdieping stofzuigen is me voorlopig al werk genoeg.

We hebben deze kerst elke dag gasten. Voor Baba zorgt dat duidelijk voor veel indrukken en hij heeft er al zo veel. Hij gaat nog meer dan de dagen ervoor in zijn mand liggen en gedraagt zich ook verder voorbeeldig. Even is hij bang van de rolstoel waar een vriendin zich in moet voortbewegen, maar als hij daaraan gewend is, hebben we nauwelijks omkijken naar hem.

Ik stuur de dag voor kerst een speciaal mailtje naar de dierenarts, met een kerstfoto van Baba en mij. Ik vertel erbij hoe goed de hotspot is geheeld en hoe bijzonder onze ontmoeting op het vliegveld was. Na de kerst zie ik een reactie van haar terug, die ze al op tweede kerstochtend heeft geschreven kennelijk. Ze schrijft:
“Klinkt goed!
Alsof jullie elkaar nog kennen uit een vorig leven.
Heeft hij dan wel enige moeite voor moeten doen om je weer te vinden.
Maar daar zijn dieren goed in.”
Ik heb geleerd mijn dierenarts die tevens dierentolk is, ook spiritueel serieus te nemen, maar ik besluit toch deze suggestie van haar naast me neer te leggen.

Ik heb er een gewoonte van gemaakt om ’s avonds een poosje bij Baba op de grond te gaan zitten om met hem te knuffelen.
De dag na het mailtje van de dierenarts zit ik niet, maar lig ik met Baba op de grond. We liggen allebei op onze zij met de buiken naar elkaar toe. Ik aai hem zacht over zijn flank en zijn kop.
De suggestie van de dierenarts echode wellicht op onbewust niveau na want ineens moet ik denken aan mijn eerste hond, de Duitse herder Hugo. De gedachte komt als een soort schokje. Baba en ik kijken in elkaars ogen en ik vraag in mijn mind: “Ben jij Huug??” De hond legt meteen zijn beide voorpoten in mijn handen. Terwijl ik zijn voetjes vast heb en we in elkaars ogen kijken, worden onze lijven een en al liefde. Tranen stromen over mijn wangen; niet even maar ontelbare minuten. Misschien liggen we wel twintig minuten zo terwijl ook tal van gedachten aan Hugo passeren. Pas als het stopt, Baba zijn pootjes terugtrekt en ik een beetje overeind kom, begin ik weer te denken. Dit kan toch niet waar zijn?!
Ik besluit dat het me niet uitmaakt of het waar is of niet. Net voelde het zo en dat was een heel bijzondere en prachtige ervaring. Waar of niet waar, ik schreef bij alle kerstgroeten die ik heb verstuurd al dat Baba en ik ‘a match made in heaven’ zijn. Die uitdrukking heb ik nog nooit eerder in mijn leven gebruikt. Maar het voelt zo. En na die oneindige liefde gevoeld en met hem gedeeld te hebben, weet ik ook helemaal zeker dat het zo is. Wat of waar die hemel is, weet ik niet. Ik weet niet eens of ik wel in zoiets geloof. Wat ik weet is dat ik oneindig gelukkig ben met deze hond. Ik vind het een wonder hoe hij op mijn pad is gekomen en een wonder en een godsgeschenk dat hij klaarblijkelijk graag bij me wil zijn.
Dankbare ontroering dat deze hond bij me mag zijn, overvalt me meerdere keren per dag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s