9. Kindvriendelijk

Maandagochtend ruim ik het logeermatras op. Mijn kleindochtertje van ruim tweeënhalf komt in de loop van de ochtend voor een oppasdag. Daags ervoor is ze met haar moeder even op bezoek geweest om kennis te maken met Baba. Het gaat beter dan ik had durven hopen.

Haar moeder doet haar best niet te laten merken dat ze mede door de ervaringen met Leonardo extra voorzichtig is met een hond in mijn huis, maar de onzekere, angstige reacties van haar dochtertje pareert ze goed door uit te leggen hoe ze nee kan zeggen tegen een hond, gewoon stil moet blijven staan enz.. Ik doe Baba een halsband om zodat ik makkelijker kan ingrijpen, het lieve dier verstaat nog nauwelijks een woord Nederlands immers. Alleen in het begin moet ik hem twee keer manen zich rustiger te gedragen en een keer breng ik hem met mijn hand aan zijn halsband naar zijn mand.

Het gaat bijna hetzelfde als met het bezoekje van een buurvrouw met driejarig zoontje de dag ervoor. Het jongetje kroop hoog op de bank achter zijn moeder. Mijn kleindochtertje heeft dezelfde neiging, het is dan ook een grote hond. Maar beide try-outs geven mij te zien dat de hond alleen maar nieuwsgierig is en niet snapt waarom de kindjes niet met hem gaan spelen. Dat ga ik hem dus uitleggen.

Dat lukt me maandagochtend al een stuk beter en als mijn dochter vertrokken is, duurt het amper vijf minuten voor kleinkind en jonge hond begrijpen wat er van ze verwacht wordt. Ik ben vol dankbare bewondering voor mijn lieve hond. Wat doet hij het goed! Vier nachtjes samen in dezelfde ruimte geslapen en we hebben al zo’n diepe band dat ik hem woordeloos van alles duidelijk kan maken. Wat een lieverd is het!

Ook mijn kleindochtertje doet het fantastisch. Ze moet nog oefenen in een lagere stem opzetten in plaats van met een hoog opgewonden en enigszins angstig stemmetje hem proberen van zich af te houden, maar ondanks dat Baba als hij zijn kop hoog houdt boven haar uitsteekt, slaagt ze er in de loop van de dag steeds beter in hem op afstand te houden.

Halverwege de dag gaan we met zijn drieën aan de wandel. Ik heb Baba expres weer zijn tuigje aangedaan wat ik al twee dagen niet meer doe, zodat kleindochter ook een riem kan vasthouden. Echt handig blijkt dat niet. Het vereist dat de hond goed naast loopt en de kleindochter moet ook in de pas. Dat laatste is het moeilijkst. Na honderdvijftig meter is mijn kleindochter het met me eens dat het handiger is als ik een riem vasthoudt en zij mij een hand geeft.

Terwijl Baba over de paden rent en geregeld langs ons heen dendert, loop ik met kleindochter hand in hand over het moestuincomplex.

Ik vraag voorzichtig: “Vind je Baba niet een beetje eng?” Ze staat stil, kijkt me aan met een onderzoekende blik en zegt na een poosje: “Je maakt een grapje zeker oma?”

“Nou eh nee, ik dacht, Baba is best wel groot, dus daar kun je van schrikken toch?” Weer kijkt ze me doordringend aan en zegt op een terechtwijzende toon: “Oma, Baba is heel lief hoor!”

Mijn kleindochter is min of meer opgegroeid met honden. Weliswaar heeft haar moeder geen hond, maar haar moeders beste vriendin wel. Deze West Highland white terriër, ook wel westie genoemd, is de zachtheid zelve naar mijn kleindochter toe. Zo zacht dat je ze bijna alleen zou durven laten.

Leonardo was een half jaar jong toen mijn kleindochter werd geboren. In de maand daarvoor had ik met verbazing geconstateerd dat ik niets meer wist, wat ik hem moest leren. Ook de orale fixatie was doorbroken doordat we gebruik waren gaan maken van een bench. Dat was echt nodig nadat ik zelfs een lederen tweezitter vakkundig gesloopt had gevonden na een uurtje weggeweest te zijn. Inmiddels bleef de deur van de bench de hele dag open. Alleen als ik wegging en ’s nachts ging de deur veiligheidshalve dicht. Hele discussies met vooral mijn dochter of zijn water- en voerbak nu wel of niet in de bench moesten. Maar een natte bench laat weinig keuze.

Toen mijn kleindochter twee maanden was, moest haar moeder weer beginnen met werken en kreeg ik mijn eerste oppasdag bij mij thuis. Ineens had ik twee kooien in mijn huiskamer; de bench van Leonardo en de box van de baby. Leo ging het liefst tussen beide in liggen of anders pontificaal zo uitgestrekt mogelijk op zijn zij voor de box. Als ze zo beiden lagen te slapen of de hond deed alsof dat zo was, voelde ik me de gelukkigste mens op aarde. Toen mijn eigen dochter zo jong was, lag er altijd blonde bouvier Buffalo die we Boefie noemden, bij haar in de buurt. Nu had mijn kleindochter een grote beschermer in briard Leonardo, door ons inmiddels Leo genoemd.

Zodra mijn kleindochter wakker was, wilde ze liefst uit de box. Dat kon ik alleen maar waarderen, maar lastig was dat Leo het uit de box halen van de baby als een startsein zag om haar knuffels door de tralies heen te pakken zien te krijgen. Achteraf gezien was het niet zo slim dat ik Leo knuffels had gegeven. Naast de mega grote beer die hij van de fokker had meegekregen, had hij inmiddels een heel arsenaal al dan niet piepende popjes en knuffels. Met de baby bij mijn dochter op komst had ik daar eerder aan moeten denken. Die grote beer werd inmiddels behandeld als een concurrerend dier. Ook met andere knuffels ging hij bepaald niet zachtzinnig om. Nee, Leo was geen hond die ik ook maar een seconde alleen met de baby had durven laten.

Geen enkele hond moet je alleen laten met een kind, maar de agressieve wijze waarop ik Leo een keer met een knuffel van de baby tekeer zag gaan, begon me zorgen te baren. Zoals meer gedrag dat zich begon te manifesteren vanaf ongeveer half april. Omdat de geboorte van mijn kleindochter op 1 april zo spannend was geweest, dat het leven van moeder en kind even op het spel had gestaan, zocht ik de oorzaak van Leo’s gedrag en terugvallen bij mezelf. Het duurde weken voor ik intimi over de geboorte kon vertellen zonder in tranen uit te barsten. Ik was emotioneel dus en zoiets voelt je hond. Dat maakte hem onrustig. Dacht ik. Als ik Leo weer in het gareel wilde krijgen, moest ik eerst mezelf weer in balans krijgen. Maar de eerste keer dat ik na het verschonen van de luier met de baby op de arm de trap af kwam en daar een grommende briard me bijna de weg versperde, begreep ik dat er iets anders aan de hand was. Iets dat verder ging dan jaloezie of te maken had met de hiërarchie in ons roedeltje.

Baba accepteert zijn plek in de roedel na die van mijn kleindochter als de gewoonste zaak van de wereld. Zou hij zijn eerste halve levensjaar in een gezin met kleine kinderen hebben doorgebracht? Of ben ik, door alle ervaring met andere honden en vooral Leonardo en daarna alle oppashonden zo duidelijk geworden? Ik ben er in ieder geval blij mee. Het is zo fijn en rustig om de hond te kunnen vertrouwen.

 

img-20190118-wa0002

foto: Petra Bijleveld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s