8. Zindelijk

Halverwege de avond neem ik Baba mee op zijn eerste wandelingetje in de buurt. Nog meer dan op het vliegveld valt me op dat de lijn slap blijft. Dit was geen zwerver. Geen idee waar hij vandaan komt, maar zoals hij meteen zijn plek in huis vond en nu keurig naast me loopt geeft aan dat hij ergens in een huis is opgegroeid en opvoeding heeft genoten. Wie weet wat er waar is van wat de mensen van die manege in Spanje vertelden over dat hij bij hen aan was komen lopen. Maar het is in ieder geval mijn mazzel dat ze hem bij een van de twee asiels gebracht hebben waar de stichting hondenzorg en welzijn contacten mee heeft.

Ik ben nog steeds hevig ontroerd, wat een enorme lieverd loopt er hier naast me! En wat is hij mooi! We lopen naar het begin van het park. Ik hoop dat Baba daar, aangespoord door alle geurtjes van andere honden, zijn behoeften zal doen. Maar zo rustig als hij binnen is, zo onrustig is hij buiten. Zijn neus is constant aan het werk en geregeld richt hij zijn kop op en spitst zijn oren. Als ik zie hoe die oren werken, verwacht ik dat ook het linkeroor binnenkort wel zal gaan staan. Maar zo niet, dat ene hangende oor staat heel aandoenlijk.

Dan is daar de eerste harde knal. Niet eens erg dichtbij, maar ik schrik ervan. De hond ook. Oh jee, dat was meteen een verkeerd begin. Ik herpak mezelf snel, maar de lijn staat strak. Ik blijf rustig staan, aai Baba heel even op zijn kop en zeg dan op rustige maar besliste toon: “Kom Baba, door!” Daar lopen we alweer, maar van een plas komt niets.

Thuis laat ik hem in mijn minituintje. Hij snuffelt er belangstellend rond, maar ook hier doet hij niets.

Ik leg grote kartonnen platen neer die ik expres de afgelopen week bewaard heb van de verpakkingen van allerlei internet aanschaffen, waaronder een grote zak hondenbrokken. Als hij in huis gaat plassen, wordt mijn parket niet meteen doorweekt. Ik ga voorbereidingen treffen voor de nacht. Ik heb besloten op de bank te gaan slapen, zodat als Baba zichzelf weer wil kapot krabbenbijten, ik hopelijk op tijd kan ingrijpen. Zijn eerste anti-jeuk en allergie pilletje van de dierenarts heeft hij samen met een antibiotica pil al binnen. Net als zijn eerste maaltijd bij mij. Verbaasd constateer ik daarbij dat hij keurig gaat wachten tot ik het sein geef dat hij mag eten. Deze grote pup van acht a negen maanden lijkt compleet opgevoed! Erg enthousiast wordt hij niet van het eten. Wellicht komt dat door alle indrukken. Of hij wordt niet enthousiast van deze geperste brokken. Ik vermoed het laatste want hondenkoekjes en een kluifje van runderhuid gaan er goed in.

Op de bank slapen valt tegen. Ik doe alleen hazenslaapjes en sta als er heel vaag iets van daglicht begint door te schemeren moe op. Ik doe die dag heel weinig, ben overal te moe voor. Net als Baba. Het voordeel van de slechte nachtrust blijkt dat we op hetzelfde level zitten. Baba ligt vooral in zijn mand en komt af en toe knuffelen. We gaan drie keer even naar buiten, maar hij is daar te onzeker om zijn behoeften te doen. De vuurwerk knallen zijn ook niet bevorderlijk. Terug van een wandelingetje waarbij hij duizend nieuwe dingen tegelijk ziet en ruikt, doet hij eindelijk een plas in mijn minituintje. Een mega lange plas. Het duurt nog een etmaal voor hij eindelijk durft te poepen, alweer in mijn minituintje. Ik krijg het sterke vermoeden dat hij wel zindelijk is, maar op een in deze situatie onhandige manier; hij moet los zijn om zijn behoeften te doen en dat moet per se op aarde, liefst met gras begroeid. Waar vind ik een terrein dat is omheind waar hij los kan?

De derde dag bedenk ik dat dat terrein er is. Weliswaar is het verboden om honden los te laten lopen op ons moestuinterrein, maar nu in midwinter kan dat geen kwaad lijkt me. Nood breekt wet. Zolang het vuurwerk blijft knallen, kan ik hem nergens anders los laten. Ik laat hem ’s ochtends plassen in mijn minituintje, ook wel door mij balkon op de begane grond genoemd, daarna gaan we naar de moestuin, 5 minuten lopen bij mijn huis vandaan. De eerste keer dat ik hem daar los laat, blijft hij in mijn buurt, maar de volgende dag begint hij over de hoofdpaden te rennen. Keurig! Toch gaat hij ook de tuinen in, maar ook daar herkent hij goed de paden en is hij duidelijk voorzichtig en zoekt er, meestal in de buurt van een composthoop een plekje om te poepen. Het is goed opruimbare poep dus niemand heeft er verder last van lijkt me. Ik kijk nu al uit naar 4 januari, de dag dat ik verwacht dat het knallen eindelijk zal verminderen. Baba zal daar ook wel naar uitkijken, al weet hij dat niet. Misschien denkt Baba wel dat hij in een oorlogsgebied is komen wonen en het altijd zo is hier.

De dag na Baba’s aankomst gaat de buurman op de hoek alweer helemaal los met vuurwerk. Ik heb net de gordijnen gesloten omdat het vroeg donker is. Baba reageert niet op de knallen van buiten. Kennelijk voelt hij zich meteen veilig bij mij in huis.

Hij eet goed, vooral de maaltijd met rauw vlees in de ochtend gaat er goed in. De geperste brokken ’s avonds moet hij kennelijk nog aan wennen, maar in de loop van de avond komen ze allemaal op.

De tweede nacht heb ik het logeermatras in de kamer gelegd. Baba slaapt keurig in zijn mand en ik heb ook een goede nachtrust. Als ik wakker word komt Baba rustig aangelopen. Enigszins aarzelend komt hij met zijn kop dichtbij. Ik aai hem. Ik kroel hem en even later liggen we te dollen op mijn bed. Baba gaat steeds in genietende overgave op zijn rug liggen, ik aai hem op zijn buik en als hij weer overeind komt op zijn kop. Ik kan zijn kop tussen twee handen nemen. We kijken elkaar recht in de ogen. Baba laat zijn oogleden een beetje zakken. Mijn ogen schieten vol tranen. Wat een lief dier is dit! Ik ben zo dankbaar ontroerd gelukkig.

Ik slaap nog twee nachten in de kamer op het logeermatras en Baba blijft ongevraagd keurig in zijn eigen mand slapen. Maar zodra ik wakker word, komt hij naar me toe. Elke ochtend bij het ontwaken is het een feestje met Baba. We rollen over de grond, stoeien en kroelen waarbij Baba zijn bek gebruikt zoals hij dat met een andere hond zou doen. Maar ik ben geen hond en na de ellende van de orale fixatie van Leonardo ben ik extra gespitst op dat contact maken met de bek. Ik wil het gewoon niet hebben. Ik probeer hem ‘kusje’ te leren, in gedachten het enthousiaste likken van mijn hand op het vliegveld. Maar Baba begrijpt het niet of vindt het niet leuk. Het commando ‘zit’ daarentegen is hem snel geheel duidelijk en de derde dag gaat hij al ongevraagd zitten als ik de koekjestrommel pak.

Toen ik Leonardo van bijna acht weken jong bij de fokker ging ophalen, vertelde ze over een gedragstest die de voorzitster van de briardvereniging bij alle pups had gedaan. Ik zou de uitslag daarvan per e-mail toegestuurd krijgen maar de fokker wilde wel vast vertellen wat ze uit haar hoofd nog van de testresultaten wist. Leo was heel dapper en functioneerde goed. Maar ik deed er wellicht goed aan een bench te nemen, want hij was nogal oraal gefixeerd, vertelde ze. Ik legde meteen een relatie met Isaac, een reu uit het eerste nest van Gayla die de fokker gehouden heeft. Als je bij de fokker het huis inkomt, komt Isaac kennis maken door je zacht in je onderarm te bijten. Ik werd bij mijn eerste bezoek aan hun huis toen de pups acht daagjes jong waren, ook meteen gewaarschuwd niet te schrikken van die gewoonte van Isaac, hij zou heus niet doorbijten; het was simpelweg zijn manier van kennismaken. Leonardo speelde veel met Isaac, zou hij het van hem overgenomen hebben? Maar de fokster zag zo’n verband niet.

Ik had graag eerder willen weten dat deze pup oraal gefixeerd was. Ik aarzelde zelfs om hem nu mee te nemen. Waar waren de andere honden trouwens? De meeste pups waren al opgehaald, met Leonardo erbij waren er nog drie en moeder Gayla en grote broer Isaac zaten in hun bench. Waarom zaten ze daarin eigenlijk? Dan kon de overdracht van de pup rustiger plaatsvinden, vond de fokster. Ik dacht terug aan hoe anders dat ging met Belle en Pichoun bij het ophalen van Jao. “Moet Gayla dan geen afscheid nemen?” vroeg ik verbaasd. Maar de fokster vond dat geen goed idee. Nou vooruit, nadat ik het e.e.a. aan papieren had gekregen en het geld had overhandigd mochten de honden even uit de bench. Ik kreeg weer een zachte beet in mijn onderarm van Isaac en Gayla maakte zich meteen druk over de drie pups. Voor we weggingen werden de volwassen honden weer in hun benches van reisformaat gestopt. We kregen een goodiebag en een reusachtige teddybeer die in het nest had gelegen mee naar huis. In de goodiebag allerlei hondenspullen waaronder een eerste runderhuid kluifje, die zouden we hard nodig hebben met zo’n oraal gefixeerd puppy.

Ook Baba kan afleiding met kluiven goed gebruiken. Na het ochtendritueel van kroelen en knuffelen pakt hij steevast iets van mij in zijn bek en begint daaraan te kluiven. Toch is het van een andere orde dan bij Leonardo. Ik krijg de indruk dat Baba spullen van mij pakt om te onderzoeken hoe het werkt in zijn nieuwe huis. Eenmaal verteld dat hij ergens af moet blijven blijft hij het ook. Maar we kunnen toch moeilijk voor elk voorwerp in huis zo’n proces aangaan.

Dit is de deal Baba: voorlopig krijg je elke dag een ‘nieuw’ speeltje uit de honden erfenis mand en alle speeltjes zijn van jou, net als je mand. Maar de rest in het huis is allemaal van mij en daar blijf je af! Maar als hij daags na de kerst het snoer van de kerstboomverlichting heeft doorgebeten begin ik me af te vragen of Baba ook een bench nodig heeft. Gelukkig was de stekker van de verlichting eruit. Ik probeer het eerst nog even met hem duidelijk laten zien dat ik alles in huis claim. Bij de biologische slager koop ik twee kilo runderknoken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s