6. Tegenvaller

Na dagenlang alles op stroom te hebben zien gaan, komt er op maandag toch een vervelend bericht. De medewerkster van de stichting die me eerder al belde met de vluchtgegevens e.d. belt me om te vertellen dat Bebé een hotspot heeft. Vermoedelijk is hij allergisch voor iets. Hij heeft zich een wond gebeten op zijn kont vertelt ze. Ze zijn in Spanje meteen begonnen aan een antibiotica kuur en het komt vast wel goed, maar ze belt toch maar even zodat ik donderdag op het vliegveld niet zal schrikken. Ze hebben de plek ook kaal geschoren.

Ik ken hotspots vooral van honden die last hebben van vlooien. Jullie ontvlooien de honden toch bij aankomst in het asiel? vraag ik. Jazeker, en ontwormen doen ze ook en inentingen voor van alles en nog wat. Maar ja, er komen steeds nieuwe honden bij in het asiel, of Bebé nu nog helemaal vlovrij is valt eigenlijk niet te zeggen.

Oh, wat een tegenvaller. Het zal al niet makkelijk worden met alle veranderingen die de hond meemaakt en dan ook nog zo pal voor de kerst en daarna begint het geknal van vuurwerk enz. en dan ook nog een wond. Als ik dat liever heb kunnen ze de hond ook nog langer houden, maar dan wordt het dus wel januari voor hij komt. Ik kijk zo uit naar donderdag dat ik me niet hoef te bedenken. Natuurlijk gaat de reis gewoon door. Fijn dat de medicijnen meekomen. Ja natuurlijk snap ik het belang van het afmaken van de antibiotica kuur.

Maar in de loop van de dag word ik steeds onrustiger bij het hele idee. Ik kan die hond toch geen kap om gaan doen als hij net hier gearriveerd is?

’s Nachts om 2 uur stuur ik nog een appje naar de medewerkster. Zij had een foto gezien van die plek en op grond daarvan wist ze vrijwel zeker dat het een hotspot was. Ik wil die foto ook zien! Die foto zie ik meteen als ik de volgende ochtend opsta. Dat is geen wondje, dat is een gigantische plek rauw vlees met een diep gat in het midden. Wat nu? Is het misschien toch wijzer dat Bebé in Spanje blijft?

Ik besluit contact op te nemen met mijn homeopathische dierenarts die ook dierentolk is. Ik heb haar niet meer gesproken sedert Leonardo weg is en weet niet of ze nog steeds haar praktijk heeft en zo ja hoe het nu gesteld is met haar spreektijden. Ik hoop maar dat ze niet op vakantie is. Er blijkt weinig veranderd. Haar antwoordapparaat geeft bekende meldingen net als de telefonische spreekuren. Daar gaat nog een halve dag overheen en ik besluit haar de foto van de wond per e-mail door te sturen. Tevens attach ik de jongste foto die ik van Bebé heb gekregen. Hij staat er op met een goedlachse begeleidster en nog een hond, Niet echt handig als ze op afstand wil kijken, maar de enige solo-foto is met de super treurige ogen van de website van de stichting. Op de foto met de begeleidster kijkt hij heel relaxed en zie je zijn fiere houding.

Als ik om kwart voor drie bel blijkt ze net bezig te zijn met de foto’s. Ik bespreek met haar de situatie en mijn twijfels. Ze gaat allerlei medicijnen testen en we hebben sowieso probiotica nodig voor na de antibiotica kuur. Maar ze denkt ook aan middeltjes die helpen bij trauma, iets dat kan helpen bij angsten, bijvoorbeeld rond de jaarwisseling en uiteraard iets voor allergie en jeuk en om op de wond zelf te smeren.

We besluiten in goed overleg dat de hond toch beter af is bij mij en we de reis gewoon door moeten laten gaan. Ze drukt me op het hart om niet met een kap om zijn hoofd te gaan werken, ze heeft genoeg vertrouwen in mijn communicatie skills met dieren dat ik daar vast wel wat op vind. Ze werkt nog maar 1 dag en dan heeft ze tot in januari vakantie. Dus kan ik snel komen voor de medicatie of zal ze alles opsturen? Dan is er wel een probleem met de zalf die ze wil sturen, ze weet niet of zo’n tube die een vriend van haar zelf maakt niet kapot gaat in de post. Met haar onvolprezen vermogen om op afstand gebruik te maken van kinesiologie test ze mijn zelfgemaakte calendula olie. Die wordt goed genoeg bevonden voor Bebé.

Ik vertrouw haar volkomen. Ik ken haar al vijftig jaar en ze heeft als dierenarts geweldige dingen gedaan voor Jao en later ook voor Leonardo. En zelfs voor mij. Ze werkt ook met dolfijnenergie. Dat vond ik eerlijk gezegd nogal zweverig. Maar ik heb haar terwijl Jao vol acupunctuurnaalden zat voor de pijnen in zijn rug energie zien geven met verbluffende resultaten. Ik ging de eerste keer met een strompelende hond de praktijk binnen en kwam er met een blije spring in ’t veld weer uit. Na weer eens zo’n behandeling en kritische vragen van mij, haalde de dierenarts een klein leren zakje uit haar broekzak en leegde de inhoud op de behandeltafel. Ik zag een paar kleine donkergroene steentjes. Het waren fossiele gehoorbotjes van dolfijnen, vermoedelijk zo’n twee miljoen jaar oud, legde ze uit. Ze nodigde me uit er eentje te kiezen en die in mijn linkerhand te nemen.

Toen ik het botje in mijn hand probeerde te voelen, drong ze aan dat ik even zou gaan zitten. Ik zat net of er gebeurde iets dat ik heel moeilijk kan beschrijven. Er kwam een soort golf van energie over me heen, die me voorover deed buigen… daarna kwam er een diepe ontroering over me. Het duurde even voor ik van de ervaring was bekomen en toen was het hoog tijd dat ik de praktijk verliet.

Terwijl de dierenarts de deur achter Jao en mij sloot drong tot me door dat de hoofdpijn die ik de hele dag had gehad verdwenen was. Er was nog iets dat aandacht vroeg: de kies die al maanden los zat en waarvan ik verwachtte dat ik die bij het eerstvolgende tandartsbezoek zou kwijtraken… die kies zat weer vast! Nu daaraan terugdenkend realiseer ik me pas dat juist die kies de enige eigen kies is de ik nu nog heb…

Gerustgesteld en dankbaar ga ik met oppashond Puck aan de wandel. Het zal onze laatste wandeling worden, zijn laatste logeerpartij. Puck is een groot uitgevallen Nova Scotia duck tolling retriever. Puck is zo goed als doof maar daar merken we samen vrijwel niets van. Puck begrijpt veel zonder woorden. Ik vind het wel jammer dat ik moet besluiten dat ik niet meer voor hem kan zorgen. Maar ik zie me niet met twee van die grote honden lopen. Op mijn leeftijd dien je dat soort val risico’s te vermijden.

Of ik nog af en toe Goldie en Bonus kan uitlaten valt te bezien. Het zijn geen grote honden en het zijn teefjes. Ik kan me goed voorstellen dat ze vriendjes worden met mijn nieuwe hond. Maar de eerste weken kunnen we dat niet uitproberen. Niet voor niets is me op het hart gedrukt dat ik de hond straks dubbel moet aanlijnen; zowel met een tuigje als een halsband. Met twee riemen dus. Zo kan ik voorkomen dat de hond zich losrukt. Want daar dien ik toch goed op voorbereid te zijn; de honden die uit Spanje komen hebben met zoveel veranderingen te maken dat ze makkelijk kunnen schrikken of zelfs in paniek raken. Het komt nog wel eens voor dat er zo een hond zoek raakt in Nederland. Soms duurt het dagen voor de hond terug gevonden wordt.

20180913_125613
Puck

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s