5. Liefde

Langzaam dringt tot me door wat er is gebeurd. Het lijkt erop dat vanaf dat ik te horen heb gekregen dat de pups geboren waren, het ene toeval na het andere plaats vond en vindt om een andere hond op mijn pad te brengen.

Goed beschouwd is het hele proces waardoor ik een hond ben gaan zoeken gestart met het bezoek aan een nieuwe vriendin, nu anderhalve week geleden. Deze nieuwe vriendin had aangedrongen haar nog te bezoeken voor ze verhuisde. Ik moest in het eerste weekend van december komen zodat ik kon zien waar ze 34 jaar gewoond had. Met Sinterklaas ging ze verhuizen.

Ik werd hartelijk begroet door haar en door Grietje. Grietje had ik al een paar keer ontmoet, samen met haar vrouwtje tijdens wandelingen met honden. Grietje was dan steevast afstandelijk of stelde zich op tussen mij en haar bazin. Het leek me een sikkeneurige en eenkennige hond. Maar nu bleek ze net zo’n warm en gastvrij hart te hebben als haar bazin die me met een lange stevige hug begroette.

Het hele huis was al onttakeld en grotendeels leeg, alleen in de huiskamer stonden naast dozen nog wat meubels en de keuken was nog hartelijk in gebruik. Desondanks voelde ik de liefde tussen Grietje en haar vrouwtje stromen… het huis leek er van te druipen.

Ineens wist ik: dit mis ik al meer dan twee jaar…

Er waren nog twee bezoekers, waaronder de muzikant wiens honden de ouders waren geweest van mijn Jao. Wat een verrassing dat de muzikant al jaren bevriend was met het baasje van Grietje. De andere bezoeker kende ik als een professioneel tuinder en bleek naar verwachting ook een warmvoelend mens toen hij begon te vragen waarom ik geen hond meer had. Mijn nieuwe vriendin had die vraag ook. Gezamenlijk vroegen ze door en ik voelde het verdriet achter mijn ogen prikken. Wat ik ook allemaal had geleerd van de treiterkop in mijn straat, op dat moment voelde ik vooral weer het verdriet van het afscheid en het gemis. Dat Leonardo goed terecht is gekomen hielp wel, maar niet genoeg.

Eenmaal thuis kwam er nog een flinke huilbui en daarna wist ik het zeker: Het was genoeg geweest! Ik ging niet langer mijn vrijheid laten inperken. Maar vooral: ik wilde me niet langer zo’n liefde in mijn huis en leven ontzeggen!

Ik sliep er nog een nachtje over, maar de volgende ochtend dacht ik er nog hetzelfde over. In het besef dat alle argumenten van de afgelopen twee jaar nog geldig waren maar in het niet vielen bij het gemis. Ja, een hond beperkt je in je vrijheid, kost best het e.e.a. aan energie en geld, je moet elke dag je huis stofzuigen enz. enz. Maar het waren stuk voor stuk rationele argumenten die me de afgelopen twee jaar hadden beschermd tegen het verdriet en de pijn van het verlies. Het had mijn leven draaglijk gemaakt. Mijn hart wist hoe het echt zat: ik wilde gewoon weer een hond.

Nog geen etmaal later had ik een pup besteld. In volle overtuiging gekozen voor hetzelfde ras als Jao. Maar Jao was de zoon van een reu van 20-21 kilo door de muzikant zelf uit de Pyreneeën geïmporteerd en een teefje van 14-15 kilo dat de muzikant in een asiel in Pau had gevonden. Volgens mijn homeopathische dierenarts werden de puppy’s van die twee ouders per nest groter door de betere voeding van de ouders en de pups zelf. Je zag inderdaad een tamelijk steile curve van de maat van de volwassen geworden nazaten van Belle en Pichoun. Mijn Jao uit het per ongeluk verwekte derde nest was de grootste van allemaal met zijn 32 kilo. De honden van de muzikant voldeden niet aan de rasstandaard van de Nederlandse Pyrenese Herder Club. Kaatje weegt slechts 10 kilo.

Ik moet de bazin van Kaatje nu toch echt dringend op de hoogte stellen dat ze voor de derde pup een ander baasje kan gaan zoeken, Dat zal geen probleem zijn, er worden niet veel Pyrenese herdertjes geboren in Nederland. Inderdaad neem de bazin van Kaatje het nieuws goed op. Ze wenst me welgemeend veel succes met de hond uit Spanje en blijft nog gewoon een Facebook contact. Zo blijf ik op de hoogte van de ontwikkelingen van de pups; ze zijn prachtig, leuk, lief en nog veel meer. Maar ik kijk uit naar een onbekende hond met een aandoenlijke kop die veel weg heeft van een Duitse herder.

Van de coördinator van de huisbezoeken krijg ik diezelfde avond een foto toegestuurd die meer duidelijkheid verschaft over zijn lichaamsbouw. Ik vind hem prachtig. Er komen de volgende ochtend ook nog twee filmpjes van een in het asiel spelende Bebé. Hij lijkt inderdaad op een Duitse herder.

Weer een ochtend verder word ik wakker met een verrassend inzicht. Ik denk terug aan een vakantie met de muzikant op Terschelling in augustus. Na de eerste lange wandelingen spreekt de muzikant zijn verontrusting uit over dat hij heeft gemerkt dat mijn conditie fors achteruit is gegaan. Het geen hond meer hebben is daaraan duidelijk merkbaar. Net als we daarover praten, belt een vriend van de muzikant. Het gesprek gaat vooral over dat de vriend van de muzikant met een verhuizing naar het oosten van het land in het vooruitzicht heeft besloten op zoek te gaan naar een Duitse herder pup. “Oh dat wil ik ook!” roep ik uit.

Mijn eerste hond was een Duitse herder. Een echt goede Oudduitse herder zonder die verlaagde achterkant waarmee gepoogd is de herders minder hd gevoelig te maken lijkt me geweldig. Voor niet lang daarna in een gesprek met de muzikant de realiteitszin het weer wint van mijn verlangen, heb ik een hartenwens, wat zeg ik, een zielswens gevoeld. Die heeft het universum natuurlijk gehoord. Toen ik een andere hond dreigde te gaan krijgen heeft het universum alles in het werk gesteld om te zorgen dat die wens vervuld kon worden. Vandaar dit hoge tempo, vandaar al die zeer toevallige gebeurtenissen.

In dankbaarheid over zoveel onbegrijpelijke werkingen van de kosmos begin ik blijmoediger dan in tijden het geval was mijn nieuwe dag. Mijn nieuwe leven komt eraan. Ik ga beginnen met voorbereidingen om Bebé te kunnen ontvangen. Allereerst ga ik op zoek naar iemand die een auto heeft en met me mee wil naar voormalig vliegveld Zestienhoven om de hond op te halen.

Terwijl de negende die ik gevraagd heb voor de belangrijke rit naar het vliegveld nog nadenkt of hij misschien iets kan verschuiven om de 20e mee te gaan mijn nieuwe hond ophalen en ik al heb uitgezocht hoe ik er met Openbaar Vervoer kom en van plan ben een Rotterdams taxibedrijf te gaan bellen over de mogelijkheden met hond naar Utrecht vervoerd te worden, brengt mijn vriend de metalgitarist zonder dat hij dat weet uitkomst. Hij belt in mijn bijzijn met een vriend van hem en ineens besef ik: maar die heeft ook een auto. En nog belangrijker: ik heb hem bij ons laatste etentje waar hij ook bij was leren kennen als een enorme hondenliefhebber. Hij is als kind opgegroeid met o.a. Ierse wolfshonden en hij heeft met zijn rustige persoonlijkheid een natuurlijk overwicht op honden. Ik kan me geen betere begeleider wensen! Als ik hem even later opbel blijkt hij de 20e vrij te hebben en.. me graag te willen helpen.

Mijn hart vloeit over van dankbaarheid. Jegens de vriend van de metalgitarist en jegens hoe mooi het leven nu al dagenlang in elkaar blijkt te steken en alles gaat zoals het kennelijk moet gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s