3. Contact

De volgende ochtend word ik gebeld door dezelfde vrouw waar ik de vorige dag mee gesproken heb. Nu n.a.v. mijn tweede online berichtje op de website van de Stichting Hondenzorg en Welzijn. De communicatie werkt goed in dat vrijwilligersteam.

We hebben een lang telefoongesprek. Ik vertel daarin o.a. zo eerlijk en open mogelijk over mijn situatie. Vooral die met omwonenden. Die was ruim twee jaar geleden zo problematisch dat ik moest besluiten mijn hond te herplaatsen. Het lieve dier vertrouwde niemand meer die van buiten kwam door alle dagelijkse pesterijen. Dat kun je niet hebben met een hond van 45 kilo. Er durfde bijna niemand meer mijn huis in.

Ik vertel over wat ik allemaal geprobeerd had om het gepest te stoppen. De meevoelende vrouw kan mijn verhalen soms afmaken. Ze heeft ook wel eens meegemaakt dat een hond van haar getreiterd werd. Na dertien jaar getreiter is ze uiteindelijk verhuisd. Zover ben ik niet gegaan. Zover wil ik ook niet gaan. Ik woon geweldig, in een heel prettig comfortabel en voor mij zeer royaal huis op fietsafstand van mijn zoon en loopafstand van mijn dochter en kleindochtertje waar ik een dag per week voor zorg. Ook voor honden ligt mijn woning ideaal; ik ben met twee minuten lopen in het park en als ik daar doorheen loop binnen tien minuten de stad uit en in een randstedelijk natuurpark. Als ik naar het zuiden ga, ben ik binnen tien minuten bij de rivier waar langs de oever een gigantische hondenspeelweide is, maar ik kan net zo goed kiezen om aan de overkant van de rivier de hond los te laten en over het jaagpad de stad uit te lopen om naar Amelisweerd te gaan of nog verder door te lopen, naar Bunnik of zelfs nog verder, een wandeling die ik graag maak in de zomer. Als we erg ver zijn doorgelopen pak ik dan de bus terug. Als ik richting het centrum van de stad loop, zijn we in minder dan tien minuten in het Zocherpark, het singelpark dat langs een groot deel van de Utrechtse singels loopt en waar de honden los mogen lopen. En ik woon in een rustig straatje in de periferie van de binnenstad, wat wil een mens op mijn leeftijd nog meer? Omdat er één rotte appel in ons gezellige straatje woont, hoef ik me nog niet weg te laten jagen. Dat die rotte appel erin geslaagd is om mijn hond weg te pesten is al verschrikkelijk genoeg.

De mevrouw van de stichting begrijpt me, ze voelt zo warmhartig met me mee, dat ik het door de telefoon kan voelen en ook mijn verdriet voelbaar is en voor haar vermoedelijk af en toe hoorbaar.

Ik kan het begrijpen hoor als jullie het onverantwoord vinden om een hond bij mij te plaatsen, zeg ik. Ik heb haar ook eerlijk verteld over hoe Jao niet alleen kon blijven. Toen ik voor de derde keer de alleen blijf training had zien mislukken en de bevriende hondengedragstherapeut niets anders meer kon bedenken dan een blafband waar voor mij geen denken aan was, durfde eindelijk een andere straatbewoner mij te vertellen wat er gebeurde als ik van huis was; na meestal amper vijf minuten kwam de rotte appel op mijn ramen bonzen… De buurvrouw die me vertelde wat er gebeurde werd jarenlang gigantisch getreiterd door de rotte appel en durfde aanvankelijk niets tegen mij te zeggen uit angst dat het gepest jegens haar weer zou beginnen. Maar ze was een grote hondenliefhebster en hoorde al driekwart jaar het leed van Jao door haar muren heen en kon het niet langer verdragen.

De mevrouw van de stichting weet dus nu hoe twee honden van mij problemen kregen door getreiter. Maar tot mijn verbazing vraagt ze niet hoe ik denk met een derde hond in dit huis problemen door getreiter te voorkomen. In plaats daarvan zegt ze met anderen over mijn situatie te gaan overleggen. Ze verontschuldigt zich bij voorbaat dat het niet meer vandaag gaat worden dat ze me terug belt. Er is toch ook helemaal geen haast bij, vind ik.

Na bijna anderhalf uur waarin de mevrouw van de stichting zeer goed heeft doorgevraagd en ik zo eerlijk mogelijk als ik maar kan antwoord heb gegeven en alles wat ik maar kon bedenken dat van belang was over mij en mijn situatie heb verteld, beëindigen we ons gesprek. Maar als we na ons lange telefoongesprek ophangen vraag ik me af waar ik in vredesnaam mee bezig ben.

Ik had toch juist vrede met een kleiner hondje? Die kan ik tenminste ook nog zelf tillen, zodat die eventueel op de slaapkamer kan verblijven ’s nachts en daarmee veilig zou zijn voor pesterijen. Bebé is acht á negen maanden en nu al de 30 kilo gepasseerd. Dat is een grote hond dus. Wat voor bouw hij heeft is onduidelijk, aangezien de foto’s vooral zijn kop laten zien. Ook als hij zit is hij frontaal gefotografeerd. Maar duidelijk niet te tillen. Ik moet denken aan dat mijn dochter en vriendin al gebrainstormd hadden over de naam van de door mij bestelde pup. Mijn dochter vond dat mijn kleindochter de naam moest bedenken, maar ik ken diverse voorbeelden van door kinderen bedachte namen voor honden die de volwassenen eigenlijk maar niets vinden. Dat geldt ook voor Goldie, een van de oppashonden die ik sedert het vertrek van Leonardo heb. Zoonlief bedacht de naam Goldie maar zijn moeder vindt het tot op de dag van vandaag geen leuke naam. Zou zoiets afstralen op de hond, vraag ik me af. Mijn dochter dacht dat haar dochter wel iets zou bedenken van Baba Boo, naar het stripfiguurtje in een van haar favoriete animatieseries; Puffin’ Rock. Baba vind ik wel een leuke naam voor de pup. Deze hond hebben ze in het Spaanse asiel Bebé genoemd. Wel toevallig.

Die naam past zo’n grote hond niet. Baba vermoedelijk ook niet. Die was ook bedacht voor een veel kleinere hond. Wel erg klein die hondjes. Nog geen 48 uur geleden was ik blij met het goede nieuws van de geboorte van de door mij bestelde pup…Nu ben ik blij dat Bebe een stuk groter is…

Wat een schat die mevrouw. Stel nou, het zal wel niet, maar stel nou dat die mensen van de Stichting bij mij een hond durven plaatsen, wat zeg ik dan?

Ik besef dat ik een beslissing heb genomen.

Om half vijf gaat de telefoon. De mevrouw van de stichting heeft met haar collega’s gesproken en wil me nog twee vragen stellen. Eén van die vragen gaat over hoe ik reageer als ik de treiterkop uit onze straat tegen kom. Nee, daar word ik zeker niet nerveus van. Ik heb het nadat ik Leonardo een ander huis had bezorgd nog maandenlang erg moeilijk gehad. Het was een zwaar rouwproces waar ik ruim driekwart jaar mee bezig was. Als je een hond verliest aan de dood is zwaar, maar de dood hoort bij het leven en dat is te aanvaarden. Dit rouwproces zat gekoppeld aan allerlei emoties waar ik voordien het bestaan in mezelf niet eens van wist.

“Het klinkt raar misschien, maar achteraf ben ik de treiterkop zelfs dankbaar voor de lessen die ik door haar geleerd heb,” zeg ik. “Een keer voelde ik zoveel haat, dat ik urenlang ben gaan mediteren om te voorkomen dat ik op zoek ging naar een honkbalknuppel om haar kop mee in te slaan.” Ik wist niet dat ik tot zulk geweld in staat zou zijn, maar ik besef nu dat elk mens tot geweld in staat is, mezelf incluis. O.a. dat heb ik geleerd en nog veel meer.

“Nou,” zegt de mevrouw van de stichting, “dan weten we nu genoeg.” Ik heb de indruk dat ze de hele dag met me bezig is geweest en met vele mensen dit besproken heeft. “Zo ongeveer wel,” lacht ze. “Helaas zitten alle decembervluchten vol, dus je zult wel tot ergens in januari moeten wachten.”

Ik begrijp het niet goed. Wachten waarop? Ik ben goedgekeurd!?!?!?!

Ik ga bijna janken van geluk. Wat een liefde en begrip ondervind ik van deze mensen!

“Je krijgt nog wel een huisbezoek. Pas daarna weet je zeker of je deze hond kunt krijgen.” Ze laat doorschemeren dat ze geen beletsels verwacht. Ik word nu overgedragen aan het team dat de huisbezoeken doet. Iemand van dat team zal me wel over enige dagen bellen voor het maken van een afspraak.

20180222_094523
Goldie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s