2. Journalistieke nieuwsgierigheid

De site van de Stichting Hondenzorg en Welzijn komt me bekend voor. Vermoedelijk heb ik die vorige week ook even bekeken na mijn zoekopdracht  ‘herplaatsing honden’.  Nu kijk ik er rond vanwege journalistieke nieuwsgierigheid. Of heb ik nog een andere reden?

Wat ik lees over de stichting bevalt me wel.  Die vrijwilligers zijn goed en serieus bezig.  Dan zie ik een reeks foto’s van stralende mensen met ontspannen kijkende honden, zo te zien allemaal gemaakt op vliegvelden. Hoe kunnen die honden nou zo relaxed zijn als ze net een vlucht hebben meegemaakt? Ik besluit een voorzichtig berichtje online achter te laten dat ik geïnteresseerd ben en meer wil weten. Nog geen uur later heb ik een mailtje terug met zes telefoonnummers van het belteam. Kan ik die vrijwilligers op zondagmiddag bellen? vraag ik me af. De zondag is wellicht de enige dag dat ze echt tijd voor hun gezin hebben.. Maar ik kan het niet laten en kom er een half uurtje later achter dat de bovenste drie niet bereikbaar zijn. Ik besluit het er nu echt bij te laten en die mensen hun zondagsrust te gunnen.

Om half zes gaat de telefoon, net als ik op het punt sta mijn jas aan te trekken om op weg te gaan naar een eetafspraak. Het is de vrouw van het telefoonnummer bovenaan het lijstje van zes  nummers. We hebben een eerlijk gesprek van een half uurtje waarin ik mijn complexe situatie schets en zij me het e.e.a. uitlegt. Ik moet als ik echt geïnteresseerd ben maar eens kijken of er bij de foto’s van te adopteren honden een hond zit die me aanspreekt.

Waar ben ik mee bezig?!  Als ik het goed begrepen heb haalt die Stichting de ‘krenten uit de pap’ van die ca 30.000 honden die in de regio van een Spaans asiel als zwerfhonden worden aangemerkt. En ze werken samen met nog zo’n asiel in Spanje. Onder het motto we kunnen ze niet allemaal redden zoeken ze de honden uit met de minste gedragsproblemen en een goede gezondheid.  Misschien niet echt aardig, maar wellicht wel zo verstandig omdat op die manier de kans op een goede match het grootst is.

Terwijl de vriend voor mij kookt, mag ik op zijn computer die gekoppeld is aan een heel groot tv scherm.  Dit is geen journalistieke nieuwsgierigheid meer. Ik zit op dat grote scherm heel aandachtig hond voor hondenfoto te bekijken.  Zie je wel, niks voor mij. En die ook niet en ach wat een schat zo te zien, maar niet voor mij. Dan staar ik in mega treurige ogen die veel gezien hebben. De oortjes liggen plat naar achteren wat hij steeds schijnt te hebben gedaan als er iemand een foto probeerde te maken. Maar ondanks al die treurigheid zie ik de sprekende tekening met de bewegelijke wenkbrauwen en vind ik hem tevens een clown, een olijke grappenmaker. De omschrijving spreekt me ook aan, al betwijfel ik of er wel zoiets bestaat als een herder die geschikt is voor beginners. De naam Bebé heeft hij gekregen vanwege zijn aandoenlijke koppie en omdat hij een enorme knuffelaar is. Ik ben verkocht.

Ik kijk nog een paar uur steeds opnieuw naar die foto’s van de “herdermix op kortere poten”, maar van zijn lijf is weinig te zien. Toch laat ik uiteindelijk weer een online berichtje achter. Ik ben geïnteresseerd. Wezenlijk.

 

Bebe1

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s